Woman

-foto: Jeanette Wigbers- (NB: De dames op de foto zijn niet de hoofdrolspeelsters in het verhaal)

Twee minuten voor middernacht. Volgens mij ben ik net tien minuutjes geleden in slaap gevallen. Mevrouw Karzai heeft weeën. Ze woont al tien jaar in Nederland. Kan me goed uitleggen hoe ze ervoor staat. Deze week al een paar maal vals alarm. Nu klinkt het als het echte werk.
‘Prima, ik kom kijken.’
Ze wonen in een ruime flat. Mooie rode vloerbedekking door het hele huis. In een zijkamertje heeft ze keurig een eenpersoonsbed op klossen gezet. Daar wil ze gaan bevallen.
Khaled en Aruzha komen uit Afghanistan. Hun eerste zoontje werd in het Veluwe-ziekenhuis geboren. Door zéér langdurig gebroken vliezen werd die bevalling een langdradige geschiedenis. Whahid is twee jaar oud en onlosmakelijk verbonden aan de heup van zijn vader. Aruzha hoopt daarom ook dat de baby in de nacht geboren gaat worden. Wel zachtjes doen. Geen slapende Whahidjes wakker maken. Anders moet oma komen.
‘Aha, om op hem te passen?’
‘Nee, alleen Khaled met Whahid. Oma helpt bij bevalling.’
We sluipen door het appartement. Hoewel ik stiekem hoop dat de traditioneel Afghaanse oma niettemin opgetrommeld gaat worden. Ik ben dol op zulk soort assistentes.
Het toucher valt me een beetje tegen, krap twee centimeter. Ik blijf een half uurtje zitten. Het is beslist niet ongezellig. Controleer alvast of alle benodigdheden voor het grijpen liggen. Observeer de frequentie van de weeën. Ik moet een keer gapen. De weeën blijven een beetje uit. Aruzha zegt me dat ze me gaat bellen als het heviger wordt.
Net na enen lig ik weer mijn bed. In mijn kleren. Wat onrustig, maar moe genoeg om snel in slaap te vallen. Krachten sparen voor de dingen die komen gaan.
Kwart voor drie.
Dat zullen ze zijn. Ik zit meteen rechtop.
‘Met Leon Trompet, Nina verliest vruchtwater.’
Geef me een momentje voor het omschakelen van Afghanistan naar geboren en getogen Polderdorpers.
Nina van Eijk. Zij krijgt haar derde kind. Een jonge vrouw, twee maal vlot bevallen in het ziekenhuis in Polderoord. Nina, Leon en kids vormen samen een ongedwongen gezinnetje. Nina is een kleine, licht Aziatisch uitziende, knappe meid. Met lang donker haar en blauwe ogen. Op de buitenkant van iedere enkel staat een naam in grote Chinese tekens getatoeëerd. Kimberley en Bryan weet ik. Leon’s voornaam heb ik nog niet kunnen ontdekken. Leon heeft de Tattoo-shop ook meerdere malen bezocht. Van zijn bovenarmen tot zijn polsen lopen een paar flinke tribals. ‘Nina’ staat er tussen.
‘Prima, ik kom kijken.’

Het toucher valt me een beetje tegen, krap twee centimeter.
Nina wil erg graag naar het Polder-ziekenhuis voor de bevalling. Vorige maal zette de bevalling na het vliezen breken rap door. Op de nipper haalde ze het verlosbed. Leon gaat de kinderen naar oma brengen, twee straten verderop. Ik wacht tot hij terug komt bij Nina.
Zie haar ‘in partu’ komen.
Zodra Leon terug is waarschuw ik het ziekenhuis. Zelf zal ik wat later nakomen.
Kwart over drie.
Mijn volgende halte is familie Karzai.
Vanuit mijn auto speur ik of er licht brand op de derde etage. Het ziet er zo donker uit. Wie weet is ze wel in slaap gevallen. Om het dorp uit te rijden zonder te weten hoe het er hier voorstaat vind ik toch te riskant. Toch maar aanbellen, mochten ze slapen, staan we quitte.
Khaled doet slaperig open, met Whahid op zijn heup. Verbaasd dat ik voor de deur sta. Hij is in de slaapkamer gaan liggen met zijn zoontje. Aruzha zit in het schemerdonker in de huiskamer op de grond. Een verzameling kussens om zich heen. Zo te zien heeft ze goede weeën. Ik zie er één opkomen en flink doorzetten. Steunend op armen en knieën leunt ze op de zitting van de bank en zwaait haar lijf heen en weer. De weeëndans, maar dan anders.
‘Ik wil jou bellen, maar mag niet van haar..’
Khaled heeft zijn armen vol aan zijn zoon en wijst met een hoofdknik naar zijn vrouw. Whahid omklemt hem als een aapje.
‘Ah, wilde je me laten slapen?’
Ze knikt, de schat. Alleen ploeteren in de nacht. We zijn samen blij dat ik er zomaar weer ben, met dank aan familie Trompet. Ze krijgt van mij een kleine omhelzing. Met een schouderklopje.
‘Jaan, tasjakor.’
Ruim vier centimeter nu. Alles voelt goed verstreken aan. Een enorm verschil met het vorige toucher. Haar hier alleen achterlaten vind ik niks. Kort overweeg ik haar mee te nemen naar Polderoord.
Nee, ik ga de Afghaanse Aruzha een Polderdorpse thuisbevalling niet afnemen. Inshallah.

‘Femke, ik ben bij Karzai aan de Merwedelaan, in die flat, weet je wel?’
Femke weet het direct. Eerder deze week hadden we de mogelijkheid van ‘dubbelzitten’ al besproken. Het aantal hoogzwangeren had zich een beetje opgehoopt. Onze conclusie was dat ze ééns moesten gaan baren. Ik leg haar de verschillende opties voor. Mijn idee is dat zij de bevalling van familie Karzai gaat begeleiden. Zodat ik naar het ziekenhuis kan afreizen.
‘Prima, ga maar, ik kom naar de flat.’
‘Tasjakor!’
Ik bedank haar in het Afghaans.
Kwart over vier ben ik in het ziekenhuis.

Verloskamer 1: Mevrouw van Eijk, lees ik op het planbord. Verder is er niemand.
Nina heeft intussen zes à zeven centimeter. Ze mag een beetje rondlopen van mij. Tussen de weeën door een ontspannen sfeer. Het gesprek komt op Leon’s leeftijd.
‘Wat schat je?’
Ik weet hoe oud Nina is, 24, al oogt ze jonger. Ik denk dat hij nieteens zo heel veel scheelt met haar. Klopt, hij is slechts één jaartje ouder. Volgens hem calculeren de meeste mensen meer verschil.
‘Aan je jaarringen gerekend had ik je bepaald wel ouder geschat...’
Ik wijs op zijn getatoeëerde onderarmen. We lachen alledrie om mijn stomme opmerking. Nina vindt deze bevallingsfase nog goed te doen.
Leon kan een korte rook-pauze nemen.
Per SMS houden Femke en ik elkaar op de hoogte.
-vl#, krmverz+oma, we zitten allem. op de grond, 7cm. jij?-
Femke heeft de vliezen gebroken. De moeder en de kraamverzorgster zijn gearriveerd. Ik begrijp dat ze met zijn allen op de grond zitten. Ik zie het direct voor me. Op het rode hoogpolige tapijt. Samen met Aruzha de weeën opvangen. Rug masseren, mee puffen. Schemerlampje aan. Afghaansvrouwengebeuren driehoogachter op de Merwedelaan.
Met een klein beetje afgunst wandel ik met Nina een rondje mee over het ziekenhuis-linoleum onder de TL-verlichting. Bij een volgend toucher had ik het hoofdje dieper verwacht. Wat ontlasting lijkt in de weg te zitten. Ze vindt het goed als ik haar een Microlax wil geven. Tenminste, nadat ik precies heb uitgelegd hoe het in zijn werk gaat. Binnen korte tijd geeft het goed resultaat. De ontsluiting schiet er helaas niets mee op.
Vreemd.
Nina geeft steeds meer pijn aan. Uit alle macht moet de rug gemasseerd worden. Ik los Leon af als hij naar de WC moet.
‘L.. E.. O.. N.’
‘Kan je dat lezen?’
Nee geintje, ik gokte het simpelweg.
Het flauwe grapje kan nog net.
De pijn wordt steeds gemener.
Ook tussen de weeën door.

-wordt vervolgd-