Met dank aan het drankje van Oma Wu (2)

Ik zit op de wip en meneer Wu heeft geen haast.
‘Wanneel komt de baby? Vandaag?’
Zijn vraag verbaast me, natuurlijk komt de baby vandaag, iedereen kan toch zien dat Ping aan het bevallen is? Hoewel, misschien ligt ze wel vaker zo op de bank? Wie zal het zeggen.
‘Ja. Ik denk wel dat jullie baby vandaag wordt geboren. Vanavond, straks...’
‘Vanavond?’
‘Ja, ik denk het, niet nu meteen, maar ook niet morgen, ik denk eind van de avond.’
Ik haal mijn schouders er bij op om hem te laten zien dat ik het ook niet precies weet. Het is in ieder geval mijn hoop dat de baby voor middernacht geboren zal worden.

De rekensom heb ik allang gemaakt. Je hebt precies tien vingers nodig om de lengte van een eerste bevalling uit te tellen, van nul naar volledige ontsluiting, een centimeter per uur. Soms wat sneller, vaak langdradiger, bij iedere vrouw kan het weer anders zijn. Ping heeft pas een klein beetje ontsluiting, lange weeënpauzes en staande vliezen, vanuit dat oogpunt hebben we ruim de tijd. De boomstronksoep zou zonder problemen nog uren kunnen trekken. Een eerste kindje, een centimetertje ontsluiting per uur, zo op mijn vingertoppen uitgeteld zal ze het tussen vijf en zes almaar zwaarder krijgen, zal ze tegen achten de laatste centimeter met steeds meer moeite wegzuchten, zullen de ontsluitingsweeën meer en meer overgaan in persweeën, en zal ze, na een dik uur persen, omstreeks tien uur vanavond bevallen.
Het is nu half drie.
Bij mij op de wip zitten een aantal bijzaken:Vrijdagmiddag, wegopbreking, dijk afgesloten, omleiding, flessenhals, vrijdagmiddagfile voor de flessenhals tussen het nieuwe en het oude land.
Een hortend en stotend autoritje tegen vijven, juist als de weeën zullen accelereren, dat kunnen we Ping niet aandoen.
‘Wanneer kunnen we, Wu? Welke vertrektijd had jij in gedachten?’

Dan komt de aap uit de kimono, Wu moet werken, in zijn keuken bereikt de avondspits het hoogtepunt exact om zes uur. Ik tel mijn vingers nogmaals na, de uitkomst blijft het zelfde. Tussen vijf en zes heftige weeën, tussen vijf en zes avondspits op wegen en in keukens. Wat is wijsheid.
Ik stel Wu voor om alvast voorwerk te doen in het restaurant en indien mogelijk een vervanger te regelen.
Niet mogelijk.
‘Laat mij Ping mee nemen naar het ziekenhuis, dan kan jij altijd later komen.’
-Jij hoeft niet iedere paar minuten een wee weg te zuchten tijdens de rit.-
Wu vraagt of zijn moeder mag komen om mee te gaan, dat lijkt me een prima plan. Oma kan er over een uultje zijn. Ik onderdruk een zucht, laat me weer in het hoekje van de bank zakken, geef Ping een aai over haar flank.
‘Is dat goed?’
Ze glimlacht vanonder haar zakdoek en knikt dat het in orde is, wachten op oma, ik wacht met haar mee, het soepje borrelt voort en ik probeer niet in te dutten.

PlingPlong.
Gemiste oproep, er verschijnt een nummer in het display, slecht bereik in deze wijk, ik veer uit de zetel en ga bij het raam staan, drie ontvangststreepjes knipperen en ik bel het schijnbaar gemiste nummer.
‘Leo Stolberg.’
Hij vertelt over de net begonnen weeën van Sandra.
'Zou het al wat zijn?'
Zijn gedetailleerde omschrijving doet mij echter sterk denken aan die enkele zwangere die van het ene op het andere moment in de laatste fase tuimelt en daarbij negen van de tien vingers van mijn rekensom overslaat.
Oh, -wat een geluk- met dank aan het drankje van oma Wu heeft hun vroedvrouw het dorp nog niet verlaten...

:)