En daar gaat ze weer, de verloskundige. Met gas op de plank rijdt ze naar je toe, ook al is het in het holst van de nacht. Ze racet extra hard, omdat je vertelde dat alleen thuis bent, en omdat je zei dat je voelt dat de baby eraan komt. Zo'n dorpsvroedvrouw die alle weggetjes kent, jouw eigen vertrouwde verloskundige, ze kent je en ze heeft geleerd hoe te handelen in dit soort situaties. Wat een bijzonder en waardevol beroep.
----------------------------------------
‘Carol is er, Carol is er.’
Gelukkig ze is niet meer alleen, ik vraag me af wie die Carol is. De buurvrouw, een vriendin, zou die persoon een beetje verstand hebben van geboortes?
‘Carol vindt het ook eng.’
Carol? Opeens weet ik het, Charl, het is haar man. Geboren en getogen in Afrika, een continent waar mannelijke aanwezigheid in de kraamkamer absoluut geen traditie is. Arme Charl, hij wordt hier wel voor het blok gezet. Rustig aan het werk in je nachtdienstje, een kort, maar verontrustend telefoontje van je vrouw, al je werkzaamheden laten vallen, een dolle rit naar huis en vervolgens tref je haar in de slaapkamer met een bijna geboren babyhoofdje tussen de benen.
‘Het is niet erg dat hij het eng vindt,’ bluf ik, ‘als het hoofdje komt, kan hij het pakken en helpen. Makkelijk.’
‘Nee, hij durft dat niet hoor, urrrrgggggh. Nu komt het echt, echt hoor, au au au.’
-Saskia, waar ben je, gas op de plank, parkeer op de stoep, ruk die achterdeur open, ren die trap op.- Ik zend Sas mijn telepathische boodschap. De situatie lijkt onhoudbaar te worden. Ik stel mijn coachingstactiek bij. Nu het zuchtadvies niet meer blijkt te werken, wil ik haar bemoedigen dat het heus allemaal goed gaat komen. Paniek wil ik zeker voorkomen.
‘Als het zonder kracht zetten komt, dan is het goed Jeanine, het is niet erg, als het komt, als het hoofdje er is, trek het met een bochtje naar je toe.’ Ik merk dat ik in het luchtledige sta te gebaren hoe ze de baringsbocht moet nemen.
‘Ik zie een groot stuk van het hoofd eruit steken, au au. Wat nu, wat nu?’
‘Is het hele hoofdje geboren? Dan moet je het naar je toe trekken, pak het maar, pak het.’
Met gesloten ogen concentreer ik me op de voor- en achtergrond geluiden, doet ze het, pakt ze het? In gedachten zie ik haar grote zwarte man bedremmeld in een hoekje van de kamer staan. Ik hoop dat er onverwachte instincten bij hem naar boven komen. Wat een toestand.
‘Als het hoofdje er is, moet je doorgaan.’
‘Nee, -au- ik kan –au au- het niet, -au- ik durf niet.’
‘Je moet, je moet nu, het is niet anders, Jeanine, kom op! Pak het, en trek het naar je toe.’
‘Saskia is er, Saskia is er!’
Hallelujah.
Graag zou ik nu het bevrijdende babygehuil horen, maar na wat gekraak wordt de verbinding abrupt verbroken. Goed, adem uit, Sas is ter plaatse, ik klap mijn mobieltje dicht en ontspan mijn samengeknepen kont.
Gesprekstijd: 7min. 47sec. lees ik op de display, en het is nu vijf over drie. Het leken zeven uren, het bleken zeven minuten. Even omschakelen en terug naar Amanda. Ik stap uit de coulisse, zo het toneel weer op.
‘Hallo, hoe is het hier, er kwam even een bevallinkje tussendoor. Maar Saskia is nu daar.’
Bij Amanda staat het “caput op doorsnijden”, Amanda weet exact wat ik bedoel, voor Jeroen licht ik het in normaal Nederlands toe: Het moment dat het hoofdje bijna in de opening blijft staan en niet meer terug zakt. ‘Zo zo, jullie hebben hard gewerkt. Nog een paar keer goed je best doen meid. Top.’
Een kwartier later is het hoofdje geboren en op mijn aanwijzingen grijpt Amanda tussen haar benen en pakt het kindje aan. Ze trekt het zonder aarzelen en in een vloeiende bocht op haar buik. Ze checkt meteen wat het is. Een dochter, Isa, blonde haartjes, roze lijfje, spiedende oogjes, nu nog donker, maar in de toekomst vast net zo felblauw als die van haar moeder. Amanda en Jeroen zijn op slag verliefd. De ontlading is zo aanstekelijk ontroerend, dat ik -stiekem- lekker mee huil met het geluk.
Van Saskia krijg ik een sms’je, amper twee minuten na haar binnenkomst werd bij Jeanine en Charl de zoon geboren. Hij kwam met de vliezen volledig intact er omheen. Het was een kwestie van aanpakken en uitpakken, en dat met blote handen, beslagen brillenglazen en de jas nog aan. Moeder en kind maken het goed. Daar zullen het donkere krulletjes, bruine ogen en vast en zeker een trotse en zeer opgeluchte vader zijn.
Dubbel geluk in een doordeweekse nacht.
