Beentjes

Reminder to myselfe: Annemieke, kom op, dit is niet de eerste stuitbevalling die je gaat verrichten.
Dat is waar, de afgelopen jaren heb ik heel wat stuitbevallingen gezien, of zelf mogen "aanpakken", meestal in het ziekenhuis, met de gynaecoloog in de buurt. Een enkele keer per ongeluk thuis, maar dat ging nooit om een eerste kind. Ik denk aan boerin Annelies, en de bevalling van haar vijfde. Toen ik binnenkwam stond ze naast bed de persweeën weg te zuchten. Zelf gebreide wollen sokken, en verder slechts in hemd, de straalkachel op de hoogste stand. Ze haalde lachend haar schouders op toen ik de stuitligging constateerde. Annelies hurkte diep, zette één keer flink kracht en ik was net op tijd om haar zoontje op te vangen. De sokken waren doorweekt van het meegestroomde vruchtwater, om de vlek in de vloerbedekking lachte ze ook. Als ik aan Annelies denk, moet ik glimlachen en ruik ik schaap. Bij wijze van hobby runt Annelies een schaapskudde en maakt originele schapenkaas. In het seizoen helpt zij bij het lammeren en als ze tijd over heeft, spint ze de schapenwol. Mijn lievelingsvest breide Edith voor me, extra-extra large, van de cadeau gekregen baal handgesponnen bruine wol. Goede herinneringen aan boerin Annelies en haar zonnige voorkomen.
Aan wie ik nu niet wil denken is mevrouw Beentjes.
Te laat.
Mijn brein is er al. De tweedejaars verloskunde student Annemiek, die ooit stond te popelen om haar eerste stuitbevalling te mogen zien. Dat de bevallende dame de achternaam Beentjes droeg, vond deze Annemieke bijzonder grappig. Toen halverwege de geboorte de voetjes eruit hingen en het lijfje de verkeerde kant op dreigde te draaien, was de lol er snel af. Wat een rotbevalling.
Brrr.
Ik schud mijn hoofd om de gedachte van me af te schudden.
Het lied! Denk aan het lied. Om de routinevolgorde van een geboorte in stuitligging erin te stampen, maakten mijn toenmalige klasgenoten en ik een liedtekst waarin alle mogelijke examenvragen werden benoemd.
Er schieten me helaas maar twee losse regels te binnen.
Laat je billen zien, laat je scapulapunten zien.

Jörgen vraagt hoe we ervoor staan. Samen zien we een steeds groter deel van het kontje tussen de gespreide benen van Kitty verschijnen. Het is goed zo, zij is er klaar voor, en ik ben er klaar voor.
‘Hou maar niet meer tegen Kitty, geef maar volledig toe aan het persgevoel.’
We horen gestommel op de trap, en begroeten onze welkome bezoeker hartelijk.
Ik wijs Edith de klaargezette apparatuur, en vraag haar stand by te staan om zo direct mee te duwen op de buik, zodat het hoofdje vloeiend geboren zal worden.
Kitty doet het fantastisch, ze perst en perst en perst. Als de verdoving is ingewerkt, geef ik de knip. De billetjes komen eerst recht omhoog naar buiten. We zien dat het een meisje is, ze plast met een boogje van zich af. De beentjes zitten strak langs het lijfje. Het is een niet te omschrijven gezicht. Een dubbelgevouwen, witroze, half geboren mensje. Als de voetjes vrij komen, vallen de beentjes ‘af’. Nu mag ik de knieval maken, ik zie de navelstreng, de armpjes, de scapulapunten (=schouderbladen) en voor ik het weet is het hele lijfje tot het nekje geboren. Ik zeg: ‘Goedzo Kitty, goed zo.’ Edith fluistert: ‘Goed zo Annemieke, heel goed.’
De uit-en-te-na gerepeteerde handelingen, met de oefenpop en het oefenbekken vallen zonder haperen op de juiste plek. Het refrein van ons stuitenlied neuriet rond in mijn hoofd. Het lijfje voorzichtig omvatten, vervolgens vanuit de knieval omhoogkomen, en zo het kindje met een soepele zwaai richting moeder bewegen.
Laat je haargrens zien, laat je snoetje zien, want we doen het volgens Bracht!
‘Kitty, persen, Edith, duwen.’
Ze doen beiden exact wat ik beveel, ik begeleid het lijfje en het bolletje draait naar buiten.
Blotsch.
Het aparte geluid van rondspuitend vruchtwater, en een nat babylijfje wat met een plof achterstevoren op de buik van de moeder terecht komt. Daar is de dochter. Ze huilt niet meteen, maar daar is opgerekend. Edith droogt haar af, en dat is al voldoende om haar aan het huilen te maken.
‘WHèèèèèèèèèèèèèèèh!’
Huil maar lekker meid, we zijn blij dat je er bent.


:)