Bevallingsdienst op Eerste Kerstdag, heerlijk! Een paar kraamvisites in mijn zondagse rok, naast de beschuit-met-muisjes zijn er kerstkransjes of een plakje kerststol met roomboter. Thuis heb ik geen enkele bemoeienis met het bedenken van een kerstmenu, het binnenhalen van boodschappen, of de uiteindelijke bereiding van het driegangen diner. De enige taak die ik op me neem is het feestelijk rangschikken van borden, bestek, kaarsen en servetten. Tevreden schuif ik aan, met de stiekeme hoop vlak voor de afwas weggeroepen te worden voor een kerstelijke geboorte.
Spannender vind ik het juist, om de dienst van Oud op Nieuw te hebben. Die oudejaarsavond waarop de mogelijkheid bestaat om dat ene feestelijke moment compleet mis te lopen. Zou ik per toeval net rond middernacht bij een geboorte aanwezig zijn, dan zou ik dat bijzonder en speciaal vinden. Met zijn allen klinken op het voorspoedige arriveren van nieuwe boreling, tegelijk met het nieuwe jaar, wie zou daar niet voor tekenen? Maar alle jaren ben ik bang dat het mij nou net zo zal vergaan: Die eenzame verloskundige, haastig in haar autootje gesprongen na een dringend hulptelefoontje. Racend over 's lands boerenwegen om vervolgens door het knallende vuurwerk pas erachter te komen dat het nieuwe jaar reeds is begonnen.
In onze vroegere duopraktijk was de verdeling -zeventien jaar lang- zonder morren en naar beider tevredenheid. Mijn oudere collega hield van kersttradities en wijdde de gehele Eerste Kerstdag aan het secuur bedruipen van de kalkoen in de wetenschap niet weggeroepen te kunnen worden, en ik bakte oliebollen, trotseerde het lawaaierige vuurwerk en proostte ontspannen met mijn geliefden om mij heen, zonder iedere twee tellen mijn dienstpieper te hoeven controleren.
Met de huidige collega’s wisselen we af voor de nodige variatie. Ik leg me er maar bij neer. Zo voorzie ik de volgende scenario’s: Heel modern stuurt mijn jongere collega me een ‘What’s-up’ om te melden dat de tweede naam van haar kerstkindje Noël is geworden. Ik sms een hartelijke felicitatie terug, vul met lichte afgunst de vaatwasser om aansluitend ongegeneerd uit te buiken op de bank.
Dan mijn oudejaarsavond, die zal zijn met een ouderwetse knoop in de maag: Terwijl ik op het puntje van de bank zit en de dienstmobiel aan een koordje om mijn nek draag, hef ik een glaasje Jip-en-Janneke-Appelcider op 2012.
Proost!
:)
