Ondertussen in Sierra Leone

Met trots link ik door naar het blog over ons PendembuClinicRehabilitationProject in Sierra Leone.
http://midwives4doro-clinicsierraleone.blogspot.nl/
Waar Sister Anthonia enkele foto's zond, om te laten zien hoe mooi de nieuw opgebouwde Clinic is geworden. En ons mailde over de voortgang en het gebruik van de Ambulances.
Go C!

Vrouwvolk


Vanuit het slaapkamerraam zie ik hem staan.
Opa-in-wording.
Ik bevind me op een boerderij in het buitenste-buitengebied, het erf is in tweeën opgedeeld, links het huis van d’n ouwelui en rechts dat van de getrouwde dochter, in haar schoot de langverwachte nakomeling. Mijn rode Polootje staat pontificaal voor de stallen geparkeerd met schuin er achter, precies in mijn zicht, de voorraad ingekuild gras. De bruinige compacte inhoud, tot halverwege bedekt met zwart plastic, verzwaard met autobanden. Het doet me denken aan een gigantische, half uitgepakte, aangesneden boerencake. Het heet Kuil, het is een bult.
En bovenop die bult staat opa. Hij schikt iets aan het plastic, trekt een band recht, maar bovenal houdt hij het huis van zijn dochter in gaten.
De hond blaft als een dolle als er een volgende auto het erf oprijdt. Het is Jenny, een Belgisch opgeleide verloskundige, die vandaag een oer-Hollandse boerenthuisbevalling mag meemaken.
Jenny sjouwt een  ronde tas mee, qua vorm  en afmeting zou het de grote trom van de plaatselijke harmonie kunnen zijn.
[Ik weet dat het de baarkruk betreft.]
Wat opa er van denkt weet ik niet. Het lijkt of hij zijn hoofd schudt,  een uurtje eerder zag hij mij ook al allerlei koffers en tassen binnen brengen, groot genoeg voor twee trompetten, een klarinet en set bekkens.
[Zuurstoftas, bevallingskoffer, doptonetasje en, in doorzichtig plastic verpakt, een zilverkleurige po met deksel.]
Opa maant de hond tot stilte, klimt van zijn uitkijkpost en sloft  de stal in.

Een uurtje later besluiten we dat het tijd wordt voor kraamassistentie want we zijn aan het slotstuk
toe. Het arriveren van een derde auto wordt wederom aangekondigd door de schel blaffende hond. Vanachter het gordijn zie ik opa weer op post, nu compleet met riek.
Uit het witte autootje stapt de kraamverzorgende in smetteloos wit uniform. Zij draagt een rammelende tubagrote koffer het huis in.
[De weegschaal.]
Jenny benoemde ik tot  dirigent, ze is helemaal in haar element. Mijn aandacht verdeel ik tussen opa’s uitkijkpost en de vorderingen van onze boerin. Hoe graag zou ik onze tambour-maître iets bemoedigends toeroepen als: ‘Alles gaat goed hierbinnen, geen zorgen, het concert des levens is hier in volle gang.’
Er komt nog een wit autootje aan. Er stapt een zelfde wit geüniformeerde dame uit. De stagiaire van de kraamverzorgster. Vier auto’s op rij, vier dames in het pand, opa wijkt geen millimeter en  denkt er het zijne van.
Een jongetje wordt geboren.
Niek.
Applaus.
Als moeder en kind verzorgd zijn, gaat de jonge vader zijn schoonouders verwittigen en helpen wij onszelf aan koffie met huisgemaakte kruidkoek. In de gezellige woonkeuken kletsen en lachen we over ons  perfect uitgevoerde optreden.
Dan stapt opa de keuken binnen.
Ik sta op om hem met zijn kleinzoon te feliciteren en vraag of het  spannend was, al dat wachten. Hij kijkt de keukentafel rond naar ons dameskwartet en zucht eens diep.

‘Ik doch, mos doar nou gene doktor biekomme? Al da vrouwvolk.’

 

@poldervroedvrou