Klompendans


Aardappels te koop [niet op zondag]

Ik passeer het bord en op mijn netvlies verschijnt direct het beeld van Mieneke. De boerin die men ooit met klompen en al de ambulance inschoof.
Halverwege een thuisbevalling moeten besluiten naar het ziekenhuis te vertrekken is helemaal niet lollig, en ik mag daarover meepraten, want tijdens de geboorte van mijn tweede braken opeens de vliezen, het vruchtwater bleek een dikke erwtensoep en daar gingen we. Ik vervloekte iedere bocht tijdens de reis.
Boerin Mieneke daarentegen liet zich niet van de wijs brengen. Ze wees onderweg de chauffeur een kortere route door de polder, en de gehele rit staken de klompen parmantig omhoog.
Had zij werkelijk klompen aan? Of is dat alleen om mijn herinneringen mooier te maken...

Wel, het ging ongeveer zo:
De ontsluiting verliep traag, boer mocht gaan melken. Boerin en verloskundige puften en puften. Al wiegend over achtereenvolgens: keukentafel, aanrechtblad, trapleuning, wastafel, wasmachine en hoofdeinde van het bed, vingen zij wee na wee op. De aloude weeëndans, deze maal uitgevoerd op pantoffels.
Aha, sloffen, dus geen klompen, zie je wel.
En toch…
Het betrof hier een paar sloffen in de vorm van houten klompen. Ik had ze al eens bij de Boerenbond-Welkoop winkel gespot en gelachen om de originaliteit. Schuimrubbercomfort in de oorspronkelijke gele kleur met het bekende oranje middenstukje, gecompleteerd met een geriefelijke voering van felgeel namaakbont. Original-Dutch-Wooden-Shoes, stond er op het labeltje, uit de verte niet van echt te onderscheiden.

 De baby lag in kruinligging, de spildraai volgde niet, de weeën werden minder. Mieneke was er zat van, zei ze.
Bij kalfjes kon je touwtjes om de poten draaien en zo een zetje mee trekken, helaas de boerenzoon of -dochter liet zich niet bij de oren vatten.
Tegen de tijd dat we besloten voor extra hulp naar het ziekenhuis af te reizen, stapte Mieneke dan ook resoluut van bed, schoot in haar pantoffels, trok haar ochtendjas aan, liep, met enkele tussenpozen vanwege  de weeën, kordaat de trap af, en klom op de klaarstaande brancard.
En daar hebben we het in mijn brein opgeslagen plaatje betreffende het vertrek van Mieneke. De ambulancebroeders snoerden haar netjes vast, liepen de voordeur uit, richting openstaande achterdeuren van de ziekenwagen, en schoven onze Mieneke zo de laadbak in.
Boerin op klompen dus.
Tijdens je bevalling naar het ziekenhuis moeten verkassen is zeker geen grappige gebeurtenis.
Soms kunnen de omstandigheden en een hoofdrolspeelster met een ijzeren mentaliteit het achteraf wel tot een hilarische anekdote omvormen.
Achteraf?
Door het gehobbel en -bobbel tijdens de rit, kwam negenponder Harm-Jan vrijwel direct na aankomst op de verloskamers ter wereld. Eénmaal op en neer over het betonplaten-bietenpad was wellicht voldoende geweest om hem netjes voor de uitgang te schudden.

‘Achteraf?’ zei Mieneke, ‘Achteraf kijk je een koe in zijn kont.’

 

@poldervroedvrou