Vrrrrrrroedwoman on the rrrrroad!


Die Saunabevalling op dat vakantiepark, hoe kwam dat zo?
Wat ik ervan heb geleerd, is hoe je media-aandacht trekt bij een tamelijk serene
‘gewone’ thuisbevalling, door een superpraktisch maar komisch staartje.
Tegen de laatste journalist verzuchtte ik: ‘Bij ieder krantenbericht zag ik mezelf langer in die sauna staan. Nog even en we waren aansluitend de wildwaterbaan afgegleden.’
Daarom nu het ware verhaal van een -niet zo spectaculaire maar wel keigoed verlopen- bevalling tijdens een midweekje vakantie.

Zevenendertig weken zwanger, tweede kindje, vorige maal flink overtijd, een korte break moest kunnen. Vluchtkoffertje in de auto, je weet maar nooit.
Helaas, de laatste nacht begon met krampen. Meneer sjouwde alle spullen naar de auto, viste zijn oudste kind met pyjamazak-en-al uit bed, gespte hem vast in het kinderzitje en sommeerde zijn vrouw om ook in te stappen.
‘Nee,’ zei ze, ‘ik durf niet meer.' Ze belde ten einde raad haar eigen verloskundige in Rozendaal. Die googelde de dichtstbijzijnde praktijk, koos ons spoednummer en kreeg mij aan de lijn.

-3:15-
‘Wat?’
Of ik er snel heen kon, want de barende durfde niet meer in de auto. Ik stond al naast bed. De verloskundige somde allerlei details en bijzonderheden op, over de zwangerschap, wie het waren en waar het huisje stond. Ik onderbrak haar informatiestroom abrupt.
‘Mevrouw, weet u wel hoever het van ons centrum naar dat vakantiepark is?’
Ik vroeg haar zeven minuten later terug te bellen. Het tijdsbestek waarbinnen ik het omknopen van de Vroedcape en het kickstarten van de Vroedmobile raamde. Zonde om kostbare tijd verloren te laten gaan, omdat ik met een telefoon aan mijn oor en slechts een enkele vrije hand BH, spijkerbroek plus sokken probeer aan te wurmen terwijl ik ondertussen geboortedata, voor-, achternamen en huisnummers tevergeefs probeer op te slaan in mijn brein.

De Vroedmobile vloog laag over de doorgaande weg. Rozendaal belde opnieuw, de situatie werd penibeler in verband met persdrang. Ik schatte ETA zeventien minuten. Zij besloot een ambulance te sturen. Ik dacht: best slim, want die staat halverwege de polder en is vast sneller. Ze had de beveiliger opdracht gegeven om zijn auto strategisch op te stellen met de knipperlichten aan, zodat wij als vleermuizen in de nacht onze richting konden bepalen.
Bij de bocht van de Slingerweg zag ik in mijn achteruitkijkspiegeltje blauwe zwaailichten opdoemen, en aan de horizon knipperde het oranje.
Tegelijk arriveerden we voor het appartementencomplex.
Vader droeg de peuter -aandoenlijk slaperig in zijn pyjamazakje- rond. Moeders lag onder de dekens verstopt, iPhone op speaker naast haar oor, in directe verbinding met de Rozendaalse verloskundige. Ik riep: 'Ik ben er,' sloeg het dekbed terug en zeven minuten later werd het kindje geboren.

-3:49-
Stop de tijd.
Niks exceptioneels voor een gemiddelde verloskundige. Geweldige prestatie voor de verse moeder die zonder aarzelen de commando’s op had gevolgd van jullie reeds welbekende, maar voor haar wildvreemde, stormachtig binnengevlogen Vroedwoman.
Baby lag lekker bij zijn mamma. Pappa haalde het vluchtkoffertje uit de koude auto, peutertje onveranderd veilig op de arm.
Kruiken om de babykleertjes te verwarmen hadden we niet en mijn oog viel op de luxe indoorsauna.
‘Laten we kleertjes en wikkeldoeken daar warmen,’ zei ik.
 
Toen alles lekker opgewarmd was, fabriekte ik een aankleedkussen van een stapeltje handdoeken, speelde voor kraamverzorgende en vroedvrouw tegelijk en vroeg meneer een leuke foto van mij te maken.
De rest is geschiedenis.

@poldervroedvrou

Geen opmerkingen: