35 centimeter boeken


Dertig kilo bagage mocht mee, dus ik hoefde niet op een pondje te kijken. Naast 24 onderbroeken, twee pakken stroopwafels, hagelslag en vier grote zakken drop was er ruimte genoeg. De helft van het ondergoed was spaarzaam verzameld. Lees; hoorde al eigenlijk in de prullenbak maar kon nog één keer aan; voor hen zou het dus een enkele reis worden. 
De proviand zou worden ingewisseld voor papaja, mango en de nutteloze obligate souvenirs voor de thuisblijvers. Om stroopwafels niet in de verdrukking te laten komen vulde ik de koffers secuur af.
Mijn moeder gaf me de tip het zwaarste onderop te pakken: 'En bedenk dat de bodem aan de kant van de wieltjes zit.' Dus zo stapelde ik alles netjes, gelijkelijk verdeeld over beide koffers. Boeken onderop, drop en koek tussen sokken en zwempakken, de deksels klikten moeiteloos dicht.
Op naar Bali.
Langs de luchthavenbeveiliging komen is tegenwoordig geen sinecure. Horloge van de pols, reisbescheidentasje in de bak, vest uit. In de detectormolen, armen omhoog, stilstaan.
Groen licht.
Yeah, gelukt. Deze maal zelfs geen natasten der BH-beugels. Ben liep met zijn broek op zijn hielen, want hij had uit voorzorg zijn riem afgedaan. Ook hij hoefde niet extra gefouilleerd te worden. 
Bij de automatische paspoortlezer hield ik de rij op, omdat ik niet door had dat ik met bril af, in de lens moest kijken om de fotogelijkenis te verifiëren. -Sorry-

Via wat wereldlijke omzwervingen landden we 24 uur later (minus tijdsverschil) op Bali AirPort. 
We lieten en onze paspoorten zien en hadden al heel snel onze koffers. De 'Nothing to declare'-kant op en nog éénmaal de koffers door een röntgentunnel.
Een Secureti-mannetje tuurde onderuitgezakt naar het beeldscherm. Ik vroeg me af of hij wijs kon worden uit al het moois dat er via de lopende band aan hem voorbijtrok.
De vorige keer was ik ertussenuit gepikt. Handbagage moest open. Wat had ik bij me? Het bleek een Tupperware doosje met Japanse zoute pindabollen, voor als ik flauw zou worden tijdens de vlucht. Het heeft er op de röntgen vast heel bizar uitgezien.
Het mannetje schoot overeind, pakte zijn walkietalkie en begon er druk in te praten.
Bij brede paktafels recht tegenover hem, hoorde ik zijn stem krakend uit de speaker van zijn kornuit schallen. Ik had mijn koffer inmiddels van de band getild en werd gewenkt.
'Open maken!' begreep ik.
‘Watnuweer?’ vroeg ik mezelf hardop af.
'Ja,' plaagde Ben, 'dat zijn al je koekoes en snoepoes, nou ben je d'r gloeiend bij...'
Ik geloofde hem subiet, voedsel invoeren mag natuurlijk niet.
De koffers gingen open, en zagen er -moet ik zeggen- keurig netjes ingepakt uit, niks was verschoven, geen losliggend dropje te zien, mijn moeder kon trots op me zijn. Ik dacht; nou pluk de drop en hagelslag er maar tussenuit Tuan. Ik overleef 't wel zonder.
Maar hij zocht helemaal onderin. Of, nu de koffer platlag, helemaal achteraan. De rand boven de wieltjes.
De boeken.
Hij pakte een Irving en bladerde erin. Hij pakte mijn tweedehands Wally Lamb, 376 pagina's leesplezier, hij bepotelde een overmaatse thriller met een afbeelding van het Sint-Pietersplein erop, 'de Vaticaanse Moorden' geheten. Hij wilde weten wat we er mee deden. 'Read... She...' zei Ben terwijl hij me er rücksichtslos bij lapte. Vervolgens vroeg Tuan-Securitas mij: ‘Berhapa hari per Buku?’
‘Tiga,’ blufte ik met drie vingers in de lucht. Hij schudde meewarig zijn hoofd. De koffers mochten weer dicht. Hadden ze vorig jaar al geen bolletjesslikker gesnapt, nu dit jaar geen stapels geld witwasser. Alleen een vrouw die beweert iedere drie dagen een heel dik boek uit te lezen, en dat noemen ze vakantie...

Met nog een half boek, twee onderbroeken en slechts één hari te gaan, is de terugreis in zicht.
Secondhand-Wally en de Pauselijke thriller bracht ik naar de lobby-boekenkast. Irving gaat mee terug. Mijn Engelse versie van ‘Vroedvrouw-tegen-wil-en-dank’ gaf ik aan de Australische Paula. Bijna drie weken lang begeleidde zij een licht-sikkeneurige 80jaar oude dame in een rolstoel. Paula leert voor verpleegkundige en wil graag verloskundige worden. Het leek erop dat het boek uitstekend terecht zou komen.

'Respect' schreef ik voorin.‘ The world needs caring young people like You.’      

                                 

@poldervroedvrou

Geen opmerkingen: