Smoerf

Hier weer eens een verslaggeving van een nachtelijk avontuur met een collega in de hoofdrol:

De verloskundige was al aardig weggezakt in haar eerste REM-slaap, toen er ene meneer Smoerf belde: ‘Ja, mein frouw iest szwanker en noe zij wordt wakker en komt er water en ook blut. En zij ies onkeveer vijfendertig weken szwanker, wat moet wij nu doen?’
Het verhaal klonk heel aannemelijk voor spontaan gebroken vliezen, en dan ook nog vijf weken te vroeg. Oeioeioei, prematuur. Mijn collega had zijn smoerfennaam niet goed verstaan, vroeg naar het adres, om te vervolgen met: ‘Ik kom er meteen aan!’ Want de radertjes in haar brein draaiden al op volle toeren. Als verloskundige besefte ze direct dat er, zo prematuur, ingestuurd moest gaan worden naar het ziekenhuis en dat zij het stel moest aankondigen op de verlosafdeling met alle gegevens betreffende de zwangerschap tot nu toe. Via hun adres kon ze makkelijker in ons computerprogramma zoeken en op die manier meteen weten welke Smoerf het precies betrof. Een adres is vaak makkelijker te zeggen en te onthouden dan een Poolse achternaam met al zijn onuitsprekelijke vervoegingen en combinaties van bijvoorbeeld SZCyZ, WSKi of ZKZC
Bleek het te gaan om een tweelingzwangerschap van drieëndertig weken en vier dagen!
Vandaar dat er niet meteen een lampje was gaan branden bij het horen van de naam Smoerf.

Hun avontuur was net voor Sinterklaas begonnen, intussen alweer ruim een half jaar geleden. Toen, na de vreugdevolle ontdekking van een tweelingzwangerschap bij de eerste echo op ons spreekuur, was proszę pani (mevrouw) Smoerf overgedragen aan de gynaecoloog voor de verdere begeleiding. Maar uiteindelijk wordt er, als het dan toch echt spannend wordt, eerst naar ons gebeld. Je eigen vertrouwde dorpse verloskundige ofwel Połozna. Altijd fijn om zo een laagdrempelige schakel in de zorg te mogen zijn, al is het één uur ’s nachts.
Gemelli staat voor tweeling en de verloskundige bedacht dat het dan ook heus wel een echte PPROM zou zijn. [Preterm Premature Rupture of the Outer Membranes; voortijdig vroeg breken van de vliezen.]

Aldaar slechts twee nattige wc-papiertjes met een rozig bloedsmeertje erop bewaard. Collega’s instructie ‘opvangen in bakje graag’ was waarschijnlijk niet goed doorgesmoerfd bij het stel.  (Waarbij we heerlijk het werkwoord smurfen in alle variaties kunnen vervoegen om helder te krijgen waar het hier over gaat in het Pools.) Dus met meneer samen een bakje gesmurft, en toen proszę pani naar het toilet ging omdat ze voelde dat het weer lekte, zagen ook wij daar duidelijk het karakteristieke rozige heldere vruchtwater met witte vlokjes in het bakje.

Poging gedaan om de beide hartslagjes te horen, boinkboinkboink links en boinkboinkboink rechts, mooi, en vervolgens de klinisch verloskundige gebeld die ons uiterst vriendelijk te woord stond en expliciet haar waardering uitsprak over het feit dat deze dorpsverloskundige even polshoogte was gaan nemen om de gang naar het ziekenhuis soepeltjes te coördineren zodat zij daar alles in gereedheid konden brengen. (Eventuele weeënremming en longrijping voor beide baby’s… ) Ze krijgen jongen en meisje, de kindjes waren 1600gram en 1900gram geschat dus het verschil onderling was niet te groot.
Voorts nog een hilarische miscommunicatie met betrekking tot de vraag om groot kraamverband waarbij collega tussen haar vingers een flink langwerpig formaat uitbeeldde en hij in plaats van verband met een rolmaat aan kwam zetten, want hij dacht er centimeters gemeten moesten worden. Iets van klok en klepel. Zij ook lachen. Ze had alleen van die kantachtige onderbroekjes dus boxershort van hem geregeld en haar in de auto gezet.
Krap vierentwintig uur later werden de dochter en zoon geboren, ze moeten nog wel even in de couveuse maar maken het goed.

De fantastische SmoerfenSplatsch-uitsmijter van deze aflevering komt van mijn andere collega: ‘Ik was in het geboortehuis en er belde iemand met mogelijk gebroken vliezen, net voor de zevenendertigste week. Het was opeens van ‘splatsch’, had de zwangere verteld. Dus ik vroeg of ze naar mij toe konden komen. Het ging ook hier om een Pools stel. Ik stond ze buiten voor de deur op te wachten toen ze kwamen aanlopen, zij beetje ongemakkelijk wijdbeens, hij met een flink formaat weekendtas, een serieus professionele camerakoffer en een hippe knalroze Maxi-Cosi. Toen ze voor met stond, draaide zij haar kont pardoes naar me toe en bukte demonstratief.’
‘Kijk helemaal nat!’had deze proszę pani triomfantelijk geroepen. Inderdaad er was geen woord Pools bij, daar hoefde niemand een bakje voor te smurfen.

 

 @poldervroedvrou


 

Typisch Zeewolde


De televisieserie springt van de hak op de tak, veel personen kennen wij, gedeeltes van hun verhaal en achtergronden ook. Tijdens onze wekelijkse vergadering hebben we het over de meest in het oog springende figuren en komen overeen dat het een incompleet beeld geeft van ons zo geliefde dorpje en zijn inwoners.
Wat er zich werkelijk afspeelt bijvoorbeeld tijdens een gemiddelde verloskundige-week is nauwelijks te schetsen. Daarbij; een volledige uiteenzetting van gebeurtenissen en geboortes tegenover jullie is al helemaal verboden. We mogen niet uit de school klappen, wij hebben beroepsgeheim, en hebben ons aan de AGV te houden. -de Algemene Verordening Gegevensbescherming-
Regelmatig maken we opmerkelijke dingen mee die wel leuk genoeg zijn om met jullie te delen. Een haarscherpe High Five verscheen in het echobeeld dat Wilke maakte. Een puntgaaf handje waaraan vijf vingertjes ons toe leken te zwaaien. Zo schattig. Wilke kreeg toestemming van de ouders om te afdruk te gebruiken op Facebook en heeft daar intussen al heel wat likes gekregen.

Geheel anoniem zullen we hier nu de bijnaam van Kirstens grootste held verklappen: de Pizzakoerier! Ontstaan omdat onze stagiaire de oranje verlostas van Kirsten aanzag voor een heuse pizza-bezorgtas. Het was niet eens zo heel gek bedacht vanwege zijn robuuste afmetingen en de vierkantige vorm, ruim plek voor zeker wel vier kingsize pizza’s. Kirsten had toevallig nog een foto in haar telefoonbestand van de blijmoedige jonge vader. Hij was, vlak na de mooie thuisgeboorte van zijn dochter, behulpzaam geweest bij het terugsjouwen van de verloskoffers naar Kirstens auto. De foto laat een zielsgelukkige man zien, stralende glimlach van oor tot oor, op zijn slippers, terwijl het tegen het vriespunt aan zat die ochtend, met een baardje van twee dagen, tikje verkreukeld na een hele nacht doorhalen, haar in de war, maar extatisch en in hoofdletters BLIJ! Een kiekje waard.
‘Ja, hij ging er echt voor poseren toen hij merkte dat ik hem op de foto wilde zetten.’

Van de hak… op voorlichtingsavonden vertel ik graag over die keer dat ik pardoes het verkeerde huis binnen denderde. (Verzachtende omstandigheden: ik had haast, het regende en het was al donker buiten.) De voordeur stond op een kier. ‘Moet ik boven zijn?’ riep ik richting huiskamer en vloog direct met twee treden tegelijk de trap op. Deze anekdote doet het ook altijd goed op feestjes en partijen. Vooral als ik demonstreer hoe de persoon in de huiskamer nietsvermoedend het journaal zat te kijken, een biertje voor zijn neus, zijn voeten op de salontafel, de afstandbediening in zijn hand. Hij leek niet te verblikken of verblozen ondanks mijn stormachtige entree. Ik zat verkeerd, dat bleek al heel snel, boven was niks te beleven, het was er donker en er heerste een absolute stilte. Meneer dacht kennelijk dat ik bij de entourage van de bevallende buurvrouw behoorde en dus gestuurd was om haar kinderen op te halen omdat, naar hij aannam, buurvrouws baby geboren was. In de haast waren de kids zolang bij de goede buur te slapen gelegd terwijl zijn vrouw uit nood bij barende-buurvrouw assisteerde. Simpel. Ik arriveerde gelukkig slechts enkele ogenblikken later in huize ‘Beter-een-goeie-buur-dan-een-verre-vriend’, waar ook de voordeur wagenwijd open stond. Mijn komst was gewenst en aan het kabaal te horen ook precies op tijd. Niet veel later mochten de koters van hun tijdelijke logeerbedjes gelicht worden om thuis het feest compleet te maken. Het broertje was geboren.
Moraal van dit verhaal: Zeg duidelijk straat en huisnummer tegen je verloskundige!

Weer verder op de tak… Om deze column heerlijk typisch Zeewolder-rond te maken: We werden tijdens het telefonisch spreekuur gebeld door een nieuwe aanmelding. Ik bracht het als een raadsel voor collega’s Kirsten en Wilke. ‘Jullie raden nooit wie er weer een positieve test hebben.’ Bij mijn de tweede keer: ‘…even wachtuhhh!’ joelden ze het al: ‘De Pizzakoerier!’ En inderdaad tot het grote geluk van de gehele familie Pizzakoerier gaat er binnenkort een inieminie koeriertje bijkomen, pizzatenten genoeg intussen in Zeewolde.
@poldervroedvrou


Genieten


Genieten, dat is wat ik doe. Ik loop met de hondjes in het bos, met oordopjes in en mijn iPhone op Spotify. Ik heb geen dienst want anders zou ik niet zo diep het bos in durven, laat staan het dragen van mijn oortjes waardoor het geluid van de dienstmobiel volledig zou worden overstemd. Ik geniet van de vrijheid van vrij zijn en geen enkel telefoontje dat mij uit mijn playlist rukt. Spotify brengt me een reclameboodschap die ik lijdzaam aanhoor, te zuinig voor een betaald abonnement.
En dan…
Opeens ben ik er…
Het muziekstuk wat ik laatst te horen kreeg bij haar bevalling. We waren in de bevalkamer van het geboortehuis en ze zocht ernaar in haar laptopje. Ludovico Einaudi met Divenire. 
‘Ja!’ zei ze, ‘Dit is hem.’
Het was nog aan het serene begin van de bevalling. Twee zorgvuldig uitgekozen vriendinnen waren erbij, in ik, haar verloskundige van het moment. We waren stil en luisterden aandachtig naar Ludo. Pianomuziek klonk lieflijk, slepend, gedragen. Er waren lange weeënpauzes en Neeltje nam de tijd om te vertellen over die bijzondere avond dat ze naar een -op zijn werk geïnspireerd- concert ging. ‘Iedereen lag op matrasjes om de pianist heen te luisteren. Zo gaaf!’ Mijn gedachten schetsten Neeltje liggend daar tussen, pril zwanger van haar zo innig gewenst kindje.
Het voelt als een cadeautje, dit muziekstuk en haar bijbehorende historie, iets om te koesteren.
De hondjes trekken en het waait stevig, het is nog lang geen voorjaar, maar toch is het fijn in het bos, omgeven door muziek en herinneringen.
Het pianorecital neemt, na een ingetogen begin, een aanloop naar een krachtig middenstuk. Ik zet mijn iPhone harder, het metertje slaat rood uit. Violen en piano slepen me mee, ik stel me voor hoe Neeltje lag te genieten en te filosoferen over de zopas verworven kennis omtrent haar zwangerschap. Een gezond kindje verwachten, een buik laten groeien. Daar tussen al die andere concertgangers legde ze vast stiekem de handen op haar onderbuik, dromend over wat het leven haar zou gaan brengen. Die Neeltje, wat fijn voor haar dat ze dit zo heeft kunnen beleven, wat bijzonder om op iets latere leeftijd eindelijk het moederschap te gaan ondervinden. De muziek sleept me mee, mijn hart klopt in mijn keel, een lastig weg te slikken brok blijft hangen, ik moet mijn neus ophalen, wangen worden nat. Loop ik hier nu spontaan te janken? Het geeft niks, ik omarm dit geschenk van genieten van geluk.
Ik denk aan de keer dat ik twee babyhertjes zag hoppen in de bedding van de droogstaande sloot. Moederhinde hield angstvallig de wacht, zij merkten mij niet op, de hondjes aan de lijn, achter het opgeschoten riet werd hen het zicht ontnomen. Ik stond daar muisstil te genieten. Ik hoorde zelfs hun schattige geblaat, die typische reekalfgeluidjes. Of die keer dat ik de bever spotte bij het bruggentje over het water. Hij schrok net zo van mij als ik van hem. De vossen die regelmatig een drolletje achterlaten bij het trappetje. Fuutjes duikend in de sloot, reigers vorsend op de wallenkant. Een vroege zonsopgang, een staal blauwe lucht door de kale bomen. Ik zet Ludovico op repeat.
Het serene begin van de bevalling ging over in een hectisch middenstuk, de sereniteit was ver te zoeken terwijl wij elkaar steeds harder en harder aanspoorden om haar dochter op de wereld te krijgen.
Het geluk van de bevrijdende geboorte overtrof uiteindelijk alles. Het was misschien niet haar droombevalling geworden, maar bracht zoveel meer dan dat.
Ik dank Neeltje voor haar onvermoede gift aan mij. Ik als oude blasé -ikheballesaleenkeertjemeegemaakt-vroedvrouw. Om de koesteren en zuinig op te zijn: Genieten en tranen over mijn wangen laten stromen in een leeg bos met twee trekkende hondjes aan de lijn. Gelukkig zijn.
Ik waan me op mijn rug liggend, glimlachend tussen een menigte waarvan niemand mijn geheim weet.
Repeat.


 @poldervroedvrou

Turkse Thuisbevalling


De dienstnacht is zonder telefonische onderbrekingen verlopen. Een warme douche om de dag te beginnen. Mijn dienstmobiel op een plankje buiten bereik van waterspatten, maar voor het grijpen. Zo sta ik onder de warme straal te bedenken wat ik allemaal ga doen deze uitgeslapen dag. Halverwege het afdrogen gaat de telefoon dan toch. Blij dat deze op het handige plankje ligt. Wie belt er om half zeven in de donkere ochtend op deze koude winterse dag. Meneer Yildaz.

Hij vertelt dat zijn vrouw ‘de weeën hebt’, ‘Daarom belt iek,’ voegt hij er voor de duidelijkheid aan toe. Via het stellen van enkele vragen probeer ik uit te vinden hoe het ervoor staat, ook om eventuele föhntijd of ontbijttijd  te kunnen inschatten.

Wat ik van zijn relaas begrijp, maakt dat ik kies voor snel drogen zonder model en vertrek zonder ontbijt. Intussen visualiseert mijn brein de route. Ik weet de straat, maar door een opbreking kan je er maar van één kan in, welke kant is gokken, wonen ze bij de laatste nummers of juist aan het begin… Denk, denk, Evelien Janssen woont in de grote twee-onder-een-kap op nummer drie herinner  ik me, haar kraambed is net afgesloten. De adressenlijst langs lopend, denk ik hardop: ‘Hmm, Yildaz, 53, aha, dat moet dan aan het eind zijn, ja, linksom danmaar.’

Als ik de straat indraai rinkelt mijn telefoon opnieuw. Yilmaz, hoever ik ben, Elif vraag naar me, zegt hij. ‘Want zij wil in geboortehuis bevallen, mefrouw.’  Ik roep: ‘Alleen nog parkeren!’ in de speaker, zet mijn auto pontificaal op de stoep en zie de voordeur op een kier staan. Binnen schop ik mijn schoenen uit en werp mijn sleutels erin. In de huiskamer tref ik oma. Met een traditionele hoofddoek strak onder de kin geknoopt, drentelt ze zenuwachtig heen en weer. Ze zegt: ‘Ziekenhuis!’ uitgesproken met een karakteristieke  Turkse tongval. Ze herhaalt het een aantal maal voor me, dat het maar duidelijk is: ‘Ssssziekenhuis, mefrouw.’ Ik knik vriendelijk als om haar gerust te stellen en snel naar boven, eerst maar eens kijken hoe het ervoor staat. Yilmaz is ook boven en wijst richting douche, daar schijnt Elif zich te bevinden, het water stroomt zo te horen nog. Elif haar wee is net voorbij en ze groet me vriendelijk, ze zit op een heel laag kruikje onder een warme straal, ‘Het drukt zo.’ zegt ze bescheiden en verontschuldigend volgt een:  ‘Ik weet het ook niet.’ De volgende wee komt op. ‘Euaaaaaaaagghh!’ En ik weet het direct. Persdrang!

‘Haal mijn oranje tas uit de auto Yil, mijn sleutels liggen in mijn schoenen onderaan de trap!’ Blij dat ik van de simpele vaste gewoontes heb. Yilmaz rent al, en oma komt handenwringend boven.  De natte Elif sla ik een handdoek om. Ze schuifelt naar haar bed en laat zich pardoes er bovenop vallen. Daar blijkt al een kind te liggen. Hassan wordt slaperig wakker, zijn ‘Heeee. Watt doe je?’ klinkt aandoenlijk met ook een licht Turkse tongval. Yilmaz heeft mijn verlostas, nu nog de kraamdoos. Oma probeert het nog eenmaal: ‘sssZzziekenhuis?’ maar ik verontschuldig me nu: ‘Eerst baby, kijk maar…’ en laat een bolletje  met donkere haartjes zien tussen de benen van Elif. Op aanwijzingen van een heldere Elif wordt de kraamdoos op zolder gevonden, zoontje mag beneden televisie gaan kijken en oma ontpopt zich als een uiterst bekwame kraamhulp. ‘Zij ook thuis geboren,Turkije,’ zegt ze terwijl de  trots op haar dochter wijst. Ik roep enthousiast dat de baby er bijna is. ‘Gaat goed Elif, nog een paar keer persen, echt waar. Kom  op, zet hem op!’

Elif zegt dat ze maar niet snapt waarom het nu zo snel gaat, vorige keer was het zo’n langdradig drama…  

Een nat koppie met zwarte lange haartjes verschijnt, de bolle wangentjes, de schoudertjes, het lijfje, ik laat Elif haar kindje aanpakken. ‘Splaaatsch!’ Vruchtwater spuit alle kanten op. Daar is de kleine watermeloen, de derde generatie stralend thuis geboren.

 

@poldervroedvrou

 

 

De babynamen van 2018


              
Op de laatste dagen van het jaar, wordt het weer tijd om de balans op te maken. Hoeveel baby’s zijn er in Zeewolde geboren en waren het jongens of meisjes? Welke naam werd het vaakst gegeven? We telden totaal 222 namen, waarvan 116 jongens en 106 meisjes.
Januari startte in het ziekenhuis met Timor, Zuzanne en Nicolas en toen, op donderdag vier januari met een heldere volle maan in zicht, kwam Elin om tien over drie thuis ter wereld. Zij was de eerste officiële thuisgeborene van 2018, en daarbij meteen ook een heuse tweedegeneratie-Zeewoldenaar.
We hadden soms weken waarbij er iedere dag een kindje werd geboren, het record werd negen binnen één week aan het eind van februari waarvan vier koters hun verjaardag op de twintigste mogen vieren. Sporadisch viel er ook een enkele week van complete geboorte-stilte. Het blijft als altijd hollen of stilstaan in ons vak, maar vlak na een geboorte een mooie naam te horen krijgen, die met trots en liefde wordt uitgesproken, blijft het allerleukste.
Korte klinkende namen; Daan, prinsesje Fien, Tijn, Pien, Bram, Saar, Lars, de rijke Gijs, Jaap -stoer, lekker kort-, Teun ‘Hij is er!’, Frank -broertje van Mats-, Wout, Noud ‘Hoera, nooit meer misselijk!’. Ultrakorte; Sem, ‘Little Prince’ Kaj, Bas en Cas. Niet te verwarren met Casper, ook weer niet te verwisselen met Jesper. Kort maar met toch een tweeklank erin; Eva, Emi, Roan, Ryan, Liam. Met meerdere lettergrepen; Michelle, Damian, Luciano, Carina, Julian. Zelfs een enkele dubbele naam; Leslie-Nduku, Roy Junior en de acht-en-een-half-ponder Ju-Long, dat hij maar een flinke rijzige jongen mag worden.
Bloemetjes; Jasmijn, Iris, Roos, Rosa, Rosalie. Een edelsteen, een kleur, sterren, het heelal, geheime tekens, Godenzonen; Robyn, Amber, Sterre, Rayan, Runa, Odin en houden van een kindje met een liefdevolle naam als Tiamo doet toch iedereen? We telden drie maal een Poolse tweeling; Anthony & Anesthasia, Milan & Lena, Gracy & Franciszek en het oer-Hollandse koppeltje Anna & Noor. Marianna werd uiteindelijk in Polen geboren, maar natuurlijk wel een supermooie naamJ. De betekenis van Destiny is bestemming en heeft niks met oma Tinie te maken. Syrische kindjes kregen namen als Bisan, Zahiba, Modar, Ahmad, Ilya en Saam. Onze meiden van het jongemoederhuis kozen; Sharif, Divaïsha, Giovannah, Fernando, Djayvano, Amira omdat de betekenis prinses en leidster is, Sahra en ook een Destiny en Jazzlinn.
Jesslynn, Faylinn, Aylinn, Ayleen, Ayaan, de variaties kwamen vanuit alle windstreken naar ons toe. De waardevolle gift van God; Djano. Djairow, Djevi, Jaivey namen die je niet snel op voorbedrukte naambekers zult vinden, Jayden, Jayson, Jake, Jace, ‘We love you to the moon!’ Mace. Mason; Hello World! lazen we op een geboortekaartje en de andere was zelfs in een verrassende flessenpost. Ajay, dat spreek je vast uit als Eejee, zeker in combinatie met Morgan als tweede naam. Simeon Alexander wordt kortweg Siem genoemd, Louis François Maria is eenvoudigweg een flinke boerenzoon. Onze hartendief is Julie, Milou werd twee maal als naam gegeven, de ene krap drie kilo, de ander een dikke acht ponder, ze werden beiden in juni geboren.
Het vaakst is de naam Sophie gegeven, maar liefst drie maal in Zeewolde het afgelopen jaar, landelijk staat deze naam op een derde plek. Thomas en Luuk delen hun eerste plaats qua jongensnaam, beiden drie keer in ons dorp.
‘Liever dan lief’ lazen we op het geboortekaartje van Liv en ‘Het mooiste wat je kunt worden is jezelf!’ bij Levy. Wat toch echt anders spelt dan Levi. Of wat te denken van Jax danwel Jaxx, op dezelfde dag geboren ook nog… Fin, Fins en Vince, Joëlle en Joël, Alexandra en Alexander. Met een blije ‘Wens Wonder Werkelijkheid!’ werd Aaron aangekondigd. Hailey kwam in een nest met vosjes terecht, Zinnedine in een huis vol jongens. Malya, Zoey, Lareya, Yuna, Kyana met de altijd hippe Y erin verwerkt. Marellva, Fajén, Velvet, Valente, Bobbie, Moana, Jenna, Senna of Nessa en Novée naast Noé of het nieuwe Nova of de eigenzinnige 2-xïge Lexxy; Allemaal vlotte verrassend-originele meisjesvoornamen die je niet vaak tegen zult komen in Zeewolde, tot op heden dan.
Simon, Jemuël, Jedidja, Micha, Hanna, Elijah, Ruben, Natan, Adam, Sarah, Joanne, Noah, onze kleinste kindje (680 gram) Naomi en de benjamin in deze opsomming; Benyamin Adam, hun namen lichtjes gestoeld op oorspronkelijk Bijbelse betekenissen.
‘Liefde werd leven!’ Batuan is een Balinese tempel en Furkan een beroemde Turkse basketballer, en volgens zijn grappige geboortebericht prikte Fedde zijn eigen ballon door. Een houten uitgezaagde fopspeen als origineel kaartidee bij Nolan, het betekent kampioen en het was vorig jaar in Frankrijk de populairste naam. Alan, Owen, little mister Jesse, Justin, je zal ze allemaal maar in de klas krijgen. Esmée, Emme, Femke, Loïse, Lisa, Claire, Félice en Feline met haar geboortebericht dat per roze flessenpost aankwam. Milan voor een jongen, Mila als meisjes naam, Vera, Lauren als eerste naam of als tweede, Olivia en Octavia. Danique of de q-loze uitvoering; Lieke. Kiezen we voor Luuk of Luca? Lekker eigenzinnige jongensnamen; Bradley, Morris Hero, Declan, Milas, en Milan. Martijn, Joey, Stefan, Thijs, Timo, Mika en Mike. De boerenzonen Hidde en Jarik.
Een jongenshuishouden op Horsterveld kende al Rijairo uit januari en het aan eind van dit jaar nummer vijf erbij; Rosavinio. Je zal ze maar allemaal tegelijk moeten roepen om aan tafel te komen: ‘Ro, Rij, Ro, Ri, Ro… Eten!’
De sterrenkindjes*, allen veel te vroeg geboren, noemen we hier ook. Ieder met hun eigen naam; Noa, Daniël, Sophia en Noah, ze worden voor altijd meegedragen in onze harten. Aan de Elementen is steeds wel weer iemand zwanger. Ook Demi werd daar geboren, en Lev en Lindy, altijd iemand om mee te spelen in Polderwijk! Vaak kiezen ouders de naam vanwege een mooie klank, het is niet verwonderlijk dat er zo nadrukkelijk op de klank wordt gelet, de naam moet goed klinken. Hoe melodieus kun je een naam maken: ‘Onze prachtige dochter!’ Elodie Lynna. Leilah, Lina, Lena, Elena, Amelia, Emma Cornelia, Juliëtte en Celeste Rosalyanne. Tweede Kerstdag om vier minuten na middernacht werd Jente Maria thuis in bad geboren, vernoemd naar haar tante en ook in verband met de speciale datum, het werd één groot warm feest.
Dit jaar sloot af met baby Luuk die in het ziekenhuis keizerlijk ter wereld kwam, dat bracht het getal voor die robuuste jongensnaam op drie en het totaal op 222.

@poldervroedvrou & Wilke & Kirsten

Kruk


Tijdens het spreekuur namen we het geboorteplan uitgebreid door. Een jong koppel dat precies wist hoe ze het wilden. Als het even kon niet plat op de rugliggend bevallen en het liefst met alle huisdieren om hen heen. Ik hoorde over drie rode katers en een goedzak van een herdershond.
Geert en Carine wonen net buiten het dorp, ze vertelden me secuur hoe er te komen. Ze keken uit naar de bevalling, Carine iets meer dan Geert, zij wist dat hij geen held was bij bloederige toestanden.
Ze kwamen naar onze voorlichtingsavond en Carine volgde onze borstvoedingsworkshop, kortom ze waren goed voorbereid op de dingen die komen gingen.
Aan het begin van een zomerse avond belde Geert dat de vliezen gebroken waren, weeën waren er nog niet. We spraken af dat hij opnieuw zou waarschuwen bij regelmaat.
Ik zette de baarkruk in mijn auto, legde een lekker zittende joggingbroek klaar te samen met mijn comfortabele groenwollen vest en ging op tijd naar bed.

Trriiingggtringggg
3:15 zie ik op mijn wekker. Dat is zowat een hele boerennacht. Broek aan, vest aan, open slippers, routebeschrijving mee en go!
Via de achterdeur kom ik in een donkere hal, vriendelijk begroet en besnuffeld door Herta de herder, argwanend gadegeslagen door de rode garde. In de slaapkamer vangt Carine uiterst geconcentreerd de weeën op, gesloten ogen, zachtjes puffend, helemaal in haar eigen cocon.
Qua ontsluiting is ze net over de helft. Er heerst een nagenoeg serene stilte in de schemerige slaapkamer, af en toe onderbroken door zacht gepuf. ‘Dat gaat goed Carine, volhouden zo,’ Ik besluit in de huiskamer mijn tijd af te wachten. Niet teveel poespas om hen heen nu. Geert oogt ultiem relaxed als steun en toeverlaat, twee van de drie katten nu spinnend op het bed. Niets aan toe te voegen. Herta loopt met mij mee en ploft kreunend naast de bank neer. Mijn slippers gaan uit, het hoofd op de bankleuning, er ontsnapt mij een bijna net zo’n genoeglijke kreun. Kwart voor vier. Ik lig en probeer aan niks te denken.

Half zes. Er komen van lieverlee steeds harder wordende klagelijke geluiden uit de slaapkamer. Het klinkt als persdrang. Herta loopt weer met me mee en ik heb het juist, persweeën.
In een gloednieuwe pas verbouwde badkamer brandt een designverwarming. Er is voldoende ruimte, het is met dimbare halogeenspotjes verlicht en behaaglijk warm. Ik stel voor om daar mijn krukbeval-opstelling neer te zetten.
In de kamer vind ik een hip grofgebreid zeegroen poefje, precies de juiste hoogte voor een vroedvrouwenkont bij hurkpositie. Een douchestoel achter de kruk, matje eronder, verlostas uitgeklapt in de gang en we kunnen. ‘Kom maar Carine, Geert kan erachter, ik ervoor, de hond ligt al op je te wachten.’ Want inderdaad, Herta ligt eerste rang en een van de katten was knus tegen haar aangekropen. Vooralsnog verloopt het gehele scenario als gewenst.

Tussen een paar persweeën door schuifelt Carine naar de badkamer en neemt plaats op de kruk.
Geert als ruggensteun, onze barende naast de verwarming, uw vroedvrouw op de drempel met één bil op de poef. Het is een perfecte opstelling met vanuit Geerts positie geen eventuele onverhoopte bloedvloeiingen waarneembaar. Herta komt dichterbij, legt nog net niet zijn kop op mijn schouder, de brutaalste poes vindt een plekje op de wasmanddeksel, er komen blonde krullerige babyhaartjes in zicht en ik vraag mij af waarom het niet altijd zo wondermooi, sereen kan gaan. Ik zie wel wat zweetdruppeltjes op Carines voorhoofd, ik zal ook de laatste zijn die beweert dat deze geboorte een makkie is, maar ze geeft geen kik. Carine volgt mijn aanwijzingen prima op, voor zover ze die nodig heeft natuurlijk. Met enkel onze bemoedigende complimenten doet ze wat haar lijf haar ingeeft, zuchten, persen, zuchten. Het hoofdje schuift geleidelijk aan naar buiten, en plotsklaps is het gehele kindje er. Zo gaat dat bij verticale bevallingen. Een schitterend verhaal om op een voorlichtingsavond te vertellen.

@poldervroedvrou

Hittegolf


Ik hoop op een nachtelijke bevalling. Na zonsondergang zal het vast afkoelen.
We slapen met de ramen wagenwijd open, geen zuchtje wind komt er langs, ik woel, draai, lig met een natte handdoek op mijn lijf. Ik steun en zucht, word belaagd door een mug en wens dat ik eruit mag.
Poef! Wens vervuld. Dienstmobiel. Half één.
Koen belt om advies betreffende zijn vrouw Amy. Twee dagen over de datum, die laatste nachten bij haar ouders doorgebracht. ‘Onder de bomen was het koeler.’ Maar nu het lijkt alsof de bevalling begonnen is, zijn ze toch maar naar huis gekomen.
Hij vertelt dat ze rillerig is, misselijk, lamlendig, beroerd. Hij heeft de weeëntimer-app geïnstalleerd op zijn mobiel, maar kan nog geen patroon ontdekken in de krampende pijnen.
Ik zit op de rand van mijn bed te luisteren en fluisteren. Eindconclusie: ‘Zal ik even naar jullie toekomen?’
‘Ja graag,’ is het antwoord. Ik gris T-shirt en korte broek van de stoel. Om man, dochter en hondjes niet wakker te maken, sluip ik op mijn slippers het huis uit.
Ik verwacht een heerlijke koelte zo in mijn shirtje buiten. Maar niets van dat al. Het is op de straat zo mogelijk nog warmer en benauwder dan binnen, ik mis mijn ventilator nu al. In de auto gaat de airo aan op vol. Ik denk aan winternachten below zero, wanneer ik met dikke jas, handschoenen en sjaal om de oren en de verwarming op zijn hoogste stand probeer niet te klappertanden tijdens de rit.
Nu puf ik. Pffffff. Zelfs het raampje open verkoelt niet. Zweet op de bovenlip en in de bilnaad. Pfff.

Bij Amy is het net zo warm. Zij zit op de rand van haar bed te bibberen. Slierten bruin haar plakkerig rond het rode hoofd. Een emmer naast zich met daarin een bodempje geelgroenig drab. De ventilator staat uit. Jammer. Maar Amy heeft het koud. Hoogzwanger, extreme hitte in huis en buikkrampen waardoor ze moet hijgen. Uitgeput. Het locomotiefje is compleet van de rails gelopen. Ik adem een paar rondjes met haar mee.
‘Door je neus in. Pfff pfff pfffffff. Goed zo, in en pfff pfff pfffffff drie keer uit.’ Ze doet braaf wat ik zeg. ‘Anders is het hyperventileren, krijg je veelte veel zuurstof binnen, de nadruk op uitademen.’
Ze wordt iets rustiger. Koen haalt een nat washandje voor me en ik dep moederlijk haar gezicht. ‘Ik dacht dat het zo moest als je weeën hebt, hijgen,’ zegt ze verontschuldigend.
‘Ja, op het laatst kan dat wel, hijgen, maar nu, aan het begin, is langer uit dan in beter voor je.’
Ze gaat een lauwe douche nemen en wordt weer haar zelf. De ventilator mag aan en het lukt haar iets te eten en drinken. We gaan afwachten en ze zal opnieuw bellen bij duidelijke weeënpijn al dan niet geregistreerd met de app.
Ik besluit om in de tussentijd naar de praktijk te gaan, ook om hondengeblaf en daardoor wakkerwordende huisgenoten de ontlopen. En… in de echokamer hebben we airco. (Okay, okay dat is de hoofdreden.)
De onderzoeksbank is wat hard maar met een paar kussens prima de toen. De airco zoemt vriendelijk, ik zak langzaam weg.
Zzzzzzzzzzzz-snurk-zzzzzzzzzz.
Tegen half vijf moet ik toch echt het ‘dekbedjevoornood’ uit de kast halen. Ik heb koude voeten en verbaas me dat ze nog niet weer gebeld hebben. Andere zij en verder onder de wol.
Zzzzzzzzzzzz-snurk-zzzzzzzzzz.
Voor zevenen ben ik dan echt uitgeslapen. Rek en strek een beetje, fris me op aan de wastafel, fatsoeneer mijn haar professorisch met doptone-gel, plaats een beeldende foto van #mijnbedjenaasthetechoapparaat op Instagram. Hashtag duimomhoog #dedagkanbeginnen!
Ik bel naar Koen en hoop dat ik ze niet wakker bel. Daar blijken net de vliezen gebroken.

Voorts kan deze historische gebeurtenis eraan toegevoegd worden: Baby Sophia kreeg geen kruikjes, zij lag de eerste nacht met een koelelement naast haar bedje om de omgevingstemperatuur onder de zevenendertig graden te houden.

@pffffpoldervroedvrou