Geluk

Precies om middernacht duwden we een VHSvideoband in de speler en drukten op play. ‘Wat is dat?’ vroeg de aanstaande opa. ‘ Zie ik het goed,’ zei aankomend oma, ‘is dat een echo?’ ‘Ja, jullie zien het goed. Het is een opname van de echo van jullie allereerste kleinkind!’ Buiten barstte het vuurwerk los om het jaar 1992 in te luiden en binnen werd er op ons geluk geproost met champagne en appelsap.

Bijna 2012: Na de oudejaarsconference sms ik met mijn hoogst hoogzwangere, we hebben samen het zuur van de appelflappen en zij oppert om het nieuwe jaar dan maar met melk te beginnen. Ik sms dat het voor mij Jip en Janneke appelcider zal zijn, waarop zij laat weten dat het zuurbrand daar alleen maar erger van zal worden. Onze smsvriendschap startte afgelopen april, toen ze met hoofdletters, uitroeptekens en twee vraagtekens aan het einde van de boodschap, meldde dat haar zwangerschapstest positief was. Hoofdletters omdat ze het wel kon uitschreeuwen, uitroeptekens om dat kracht bij te zetten en de paar vraagtekens waren omdat ze het bijna niet kon geloven. Nu lees ik:
31 dec. 2011 21:56
{Geen weeën, krampen of zelfs maar een harde buik :-(}
Vervolgens wenst ze me een rustige jaarwisseling.
{:-)}
Ik denk, vooruit dan maar, en leg mijn dienstmobiel boven op de kast.
Tegen twaalven wordt er afgeteld en de champagneglazen van familie en vrienden klinken tegen mijn glaasje appelsap.

Nieuwjaarsochtend rinkelt de diensttelefoon doordringend door het huis. Ik ren door de kamer, gris de mobiel -net voor deze op voicemail springt- van de kast en hijg mijn naam in het apparaat. Daarna is het even stil aan de andere kant . Waarschijnlijk wachten we beiden in spanning af.
‘ …euhm. Hallo, spreek ik met de verloskundige?’
Een mannenstem.
Ah, niet onze hoogsthoogzwangere, het is de man van een andere dame. Uitgerekende datum half januari, tweede kindje, onrustige korte nacht. Ik hoor de mededelingenreeks aan en sla alles op in mijn brein. Hoofdboodschap: ‘Vruchtwaterverlies en krampen om de paar minuten.’ Dit is de aankondiging die mij mijn ontbijt doet overslaan en met blote voeten in de schoenen laat stappen omdat ik nergens zo snel sokken vind.
De eerste van het nieuwe jaar is in aantocht!

Gas op de plank. Een voorspoedige thuisbevalling in het zicht. Geboorte numero uno van 2012 in ons dorpje, meteen op de eerste dag van het jaar, en ook nog tijdens mijn eigen jaarwisselingdienst.
Wat een geluk.
(In al mijn 22 jaren als verloskundige, verloste ik nog nimmer op nieuwjaarsdag.)
Ik slalom door de straten, omdat ik overal bergen vuurwerkafval moet ontwijken en behalve een enkele hond met zijn baasje is er onderweg geen kip te zien.

Moeders doet zelf open, en lacht dat het allemaal nog niet zo heftig is. Ze loopt rondjes, en leunt af en toe tegen het aanrecht. Dat de weeën nog wat krachtiger moeten worden is een feit.
Mijn vuurtorenfunctie begint, kijken, wachten en er zijn. De grote dochter wordt opgehaald door opa en oma. Wee na wee wordt puffend opgevangen en we zetten manlief aan het werk voor kruiken, vuilniszakken, zeil op het bed en opgeladen batterijen in het fototoestel. Al snel staat alles kant en klaar voor de bevalling. Vervolgens is het wachten op dat onbegrijpelijke en ongrijpbare omslagpunt van ontsluitings- naar persweeën.

Ook deze maal is het moment weer net zo onverwacht daar. De onbedwingbare oerkracht om een kind te baren stormt binnen en zet ons aan het werk.
Zo wordt, op deze grijzige Nieuwjaarszondag, de prachtig roze blozende Suzanne geboren.
Negen pond huilend-baby-geluk in de kraamkamer, in combinatie met het knallende buitengeluid van een enkel verdwaald rotje.


Gelukkig Nieuwjaar!


Nagekomen smsberichten:
7 jan. 2012 18:08
{Oh krampen om de paar minuten, zou het nu echt?}
Op de zaterdagavond lijkt het of de weeën beginnen. Ik verneem het per sms, want mijn vrije weekend breng ik bij mijn moeder door. Maar hoe spannend is het om het zo op afstand te volgen.
Ik wacht af, en wacht af, wachten duurt lang. Om iets na tienen houd ik het niet meer en verzend een smsje met een bemoediging:
7 jan. 2012 22:04
{You can do it! Leef op afstand met je mee.}
Wat zou ze me uitlachen als ze me nu zag zitten, op een krukje naast het stopcontact, omdat mijn telefoon hoognodig in de oplader moet en een knoop in de maag. Mijn moeder moet er om lachen.
‘Gezellig ben jij op visite…’
Mijn collega sms ik met de brutale vraag hoe ze ervoor staan.
Bij het horen van de retour-‘Pling!’ veer ik een halve meter omhoog, en daar lees ik het bevrijdende bericht.
7 jan. 2012 22:47
{Ja om 22:04 een zoon Job van 4530 gram}
Vier over tien.
Het jaar al een week oud.
Geweldig.
Weg met die appelsap.
Tijd voor champagne!

MW:)

U las net de extended version van mijn nieuwjaarscolumn in BlikOpZeewolde.

Happy NewYear

Feestdiensten

Bevallingsdienst op Eerste Kerstdag, heerlijk! Een paar kraamvisites in mijn zondagse rok, naast de beschuit-met-muisjes zijn er kerstkransjes of een plakje kerststol met roomboter. Thuis heb ik geen enkele bemoeienis met het bedenken van een kerstmenu, het binnenhalen van boodschappen, of de uiteindelijke bereiding van het driegangen diner. De enige taak die ik op me neem is het feestelijk rangschikken van borden, bestek, kaarsen en servetten. Tevreden schuif ik aan, met de stiekeme hoop vlak voor de afwas weggeroepen te worden voor een kerstelijke geboorte.

Spannender vind ik het juist, om de dienst van Oud op Nieuw te hebben. Die oudejaarsavond waarop de mogelijkheid bestaat om dat ene feestelijke moment compleet mis te lopen. Zou ik per toeval net rond middernacht bij een geboorte aanwezig zijn, dan zou ik dat bijzonder en speciaal vinden. Met zijn allen klinken op het voorspoedige arriveren van nieuwe boreling, tegelijk met het nieuwe jaar, wie zou daar niet voor tekenen? Maar alle jaren ben ik bang dat het mij nou net zo zal vergaan: Die eenzame verloskundige, haastig in haar autootje gesprongen na een dringend hulptelefoontje. Racend over 's lands boerenwegen om vervolgens door het knallende vuurwerk pas erachter te komen dat het nieuwe jaar reeds is begonnen.

In onze vroegere duopraktijk was de verdeling -zeventien jaar lang- zonder morren en naar beider tevredenheid. Mijn oudere collega hield van kersttradities en wijdde de gehele Eerste Kerstdag aan het secuur bedruipen van de kalkoen in de wetenschap niet weggeroepen te kunnen worden, en ik bakte oliebollen, trotseerde het lawaaierige vuurwerk en proostte ontspannen met mijn geliefden om mij heen, zonder iedere twee tellen mijn dienstpieper te hoeven controleren.


Met de huidige collega’s wisselen we af voor de nodige variatie. Ik leg me er maar bij neer. Zo voorzie ik de volgende scenario’s: Heel modern stuurt mijn jongere collega me een ‘What’s-up’ om te melden dat de tweede naam van haar kerstkindje Noël is geworden. Ik sms een hartelijke felicitatie terug, vul met lichte afgunst de vaatwasser om aansluitend ongegeneerd uit te buiken op de bank.
Dan mijn oudejaarsavond, die zal zijn met een ouderwetse knoop in de maag: Terwijl ik op het puntje van de bank zit en de dienstmobiel aan een koordje om mijn nek draag, hef ik een glaasje Jip-en-Janneke-Appelcider op 2012.

Proost!

:)

Ondertussen de regenboog in Afrika

Ondertussen in Pendembu Sierra Leone
Een regenboog boven de twee Ambulances die via het Midwives4mothers project van onze verloskundige beroepsverenining de KNOV met medewerking van de stichting Blauwe-Ruis zijn geschonken en gebracht naar de Pendembu Clinic.
Lees meer over het project op het blog PENDEMBU!

MW
:)

Regenboog

Opmerkelijke weersomstandigheden tijdens bijzondere gebeurtenissen, daar houd ik van. Storm, regen, zonnestralen, donderslagen, witte wolkjes aan een helderblauwe lucht.
Ik geloof ook heilig in de bewering dat er bij volle maan meer kinderen geboren worden. Een aannemelijke uitleg hoorde ik van een Mexicaanse vroedvrouw: Bij springvloed wordt zeewater aangetrokken door de maan en zo ook het vruchtwater. De vliezen breken, het vruchtwater stroomt, de bevalling komt op gang en het kind wordt geboren in het licht van de volle maan.
Mooie verklaring hè?

En, er is ook niets zo veranderlijk als het weer.
Een absolute windstilte bij het oplaten van ballonnen. Het was op de begraafplaats, witte ballonnetjes met zilverkleurige strikjes die sereen recht omhoog stegen. Ik keek ze na totdat ze achter het wolkendek verdwenen en een plotselinge reusachtige windvlaag alle aanwezige molentjes ratelend liet draaien. Een treurige herinnering en tegelijkertijd een zeldzaam mooie.
Het weer omlijst mijn herinneringen.

Onlangs, op een druilerige zondagmiddag, was het de regenboog die een geboorte kleur gaf. In zuid scheen de zon, boven de noordelijke wijk was de lucht bijna zwart. Om te voorkomen dat alle buren de auto van de verloskundige meteen zouden spotten, parkeerde ik een eindje verderop en rende gehaast tussen de regendruppels door.
Wat volgde, was een wonderschone bevalling. We liepen twee trappen hoog, bij de opkomende wee sloot moeders slechts haar ogen. De kraamverzorgster dacht waarschijnlijk; ben ik daar nou als een malloot de kerk voor uitgevlogen, zij ging flesjes uitkoken.
Wij riepen al snel: ‘Joehoe,’ naar beneden, ‘…het komt erahàààn.’
Ze kwam verbaasd weer naar boven, het water kookte nog niet eens.
De baby werd geboren, ik vroeg de naam en checkte de correcte spelling.
‘Gee-Ee-O-eR-Gee-Ee?’
‘Welnee, gewoon op zijn Hollands, Sjors!’
Een buurman fotografeerde de regenboog, die ergens op het Veluwemeer begon en exact leek te eindigen in het wiegje van onze kleine Sjors.


-Met dank aan de makers (moeders en buurman) van deze lichtgefotoshopte foto. Zo zien we een samenvoeging van de twee gelijkverlopende gebeurtenissen op die zondag de elfde september van 2011.-
Mooi hè?

MW
:)

Dare Devil

Het ging zo:
Ik reed door het buitengebied naar een boerderij voor een kraamvisite.
Voor me een volgeladen oplegger-Tractor combinatie. Hij vervoerde wortelen. Wortelen van boer Zomerdijk las ik op de zijkant van de kratten. Zomerdijk, van Alie, die zo snel kan bevallen, en gedachten dwaalden even af. Deze zomer werd daar de vierde geboren en deze keer waren we zelfs met twee verloskundigen. Bang om te laat te komen, waren we beiden zo snel mogelijk vertrokken van onze andere bezigheden. Gas op de plank, en wel direct nadat we het sein: 'HET is begonnen!' van Alie hadden doorgekregen. We kwamen ruim optijd, en maakten het ons gezellig in het zonnetje met thee en koekjes. Alie bleef haar kalme gastvrije zelf tot vlak voor volledige ontsluiting. De zonweringen omlaag en gordijnen gesloten, het was warm toen de kleinste Zomerdijktelg ter wereld kwam.

Deze ochtend was het mistig, ik dacht, wat een prachtig plaatje.
Ik dacht, ik maak er een foto van. Tractor in de mist, landerijen, wortelen, de bloglezers zullen het opprijs stellen dat ik dit prachtige plaatje met ze deel, en ik pakt mijn iPhone.
Zo richtte ik onder het rijden op de wortelen, lette nog op verhoudingen en vlakverdelingen, drukte af... en vergat even adem te halen.

Mijn tegenliggers keken net zo verbaasd als ik, met mijn mobieltje zwaaiend voor de voorruit zoefde ik voorbij, de mist sloot achter me en het erf van mijn kraamvisite was nabij.


:)

PINK

De oudste zoon liep met een kalfje aan de lijn op en neer over het erf. Zijn gezichtje stond uiterst serieus, hij aaide en paaide echter tevergeefs, het bokkige kalf werkte nauwelijks mee. Het was vermakelijk, maar bovenal vertederend om te zien. Dat parmantige vijfjarige boertje in felblauwe overall met zijn onwillige zwart-wit gevlekte kleine koetje.
‘Ah, wil hij ermee naar het circus?’

Net verhuisd uit Rotterdam. Werken en wonen in de Flevopolder voelt als thuiskomen, de weidsheid, het groen, de rust en de ruimte. Thuisbevallingen en gezellige kraambedden in het dorp en op de boerderijen. Het leven met de jaargetijden, ik leer over zaaien, oogsten, regen en droogte, benamingen en uitdrukkingen, gebruiken en gewoontes.

‘Hij oefent voor Pinkendag,’ was het antwoord op mijn circus vraag. Ik wiebelde met mijn vingers in de lucht en vroeg: ‘Pinken?’
Lachend om zoveel onwetendheid werd mij uitleg gegeven over de verschillende benamingen van kalf tot koe. Bij de geboorte noemt men het een kalf. Als het één jaar oud is spreekt men van een pink. Op de traditionele Polderdorpse Pinkendag mogen kinderen de jaarlingen showen bij een heuse keuring, en daar is veel oefening voor nodig.
Met de boer lachte ik om het tegenstribbelende kalf. We vergeleken de omtrekkende bewegingen die het beestje maakte heimelijk met onze avonturen van enkele dagen ervoor. Oneerbiedig trokken we de vergelijking. Hoe zijn vrouw ongedurige kringetjes rond het bed was blijven stieren, terwijl de baby bijna werd geboren. Ze geloofde ons niet, of durfde het niet te geloven en weigerde te gaan liggen. Wij probeerden haar te ‘vangen’ omdat de persweeën meer en meer de overhand kregen en renden om beurten achter haar aan.
‘Toe nou…’
Tenslotte gaf ze zich over, plofte neer en baarde haar dochter.
Buiten nam de pink de leiding, boertje volgde in draf.
Binnen kreeg ik koffie en beschuit met roze muisjes.
‘Pink,’ zei ik, ‘dat is Engels voor Roze.’


:)