Ondertussen de regenboog in Afrika


Ondertussen in Pendembu Sierra Leone
Een regenboog boven de twee Ambulances die via het Midwives4mothers project van onze verloskundige beroepsverenining de KNOV met medewerking van de stichting Blauwe-Ruis zijn geschonken en gebracht naar de Pendembu Clinic.
Lees meer over het project op het blog PENDEMBU!

MW
:)

Regenboog


Opmerkelijke weersomstandigheden tijdens bijzondere gebeurtenissen, daar houd ik van. Storm, regen, zonnestralen, donderslagen, witte wolkjes aan een helderblauwe lucht.
Ik geloof ook heilig in de bewering dat er bij volle maan meer kinderen geboren worden. Een aannemelijke uitleg hoorde ik van een Mexicaanse vroedvrouw: Bij springvloed wordt zeewater aangetrokken door de maan en zo ook het vruchtwater. De vliezen breken, het vruchtwater stroomt, de bevalling komt op gang en het kind wordt geboren in het licht van de volle maan.
Mooie verklaring hè?

En, er is ook niets zo veranderlijk als het weer.
Een absolute windstilte bij het oplaten van ballonnen. Het was op de begraafplaats, witte ballonnetjes met zilverkleurige strikjes die sereen recht omhoog stegen. Ik keek ze na totdat ze achter het wolkendek verdwenen en een plotselinge reusachtige windvlaag alle aanwezige molentjes ratelend liet draaien. Een treurige herinnering en tegelijkertijd een zeldzaam mooie.
Het weer omlijst mijn herinneringen.

Onlangs, op een druilerige zondagmiddag, was het de regenboog die een geboorte kleur gaf. In zuid scheen de zon, boven de noordelijke wijk was de lucht bijna zwart. Om te voorkomen dat alle buren de auto van de verloskundige meteen zouden spotten, parkeerde ik een eindje verderop en rende gehaast tussen de regendruppels door.
Wat volgde, was een wonderschone bevalling. We liepen twee trappen hoog, bij de opkomende wee sloot moeders slechts haar ogen. De kraamverzorgster dacht waarschijnlijk; ben ik daar nou als een malloot de kerk voor uitgevlogen, zij ging flesjes uitkoken.
Wij riepen al snel: ‘Joehoe,’ naar beneden, ‘…het komt erahàààn.’
Ze kwam verbaasd weer naar boven, het water kookte nog niet eens.
De baby werd geboren, ik vroeg de naam en checkte de correcte spelling.
‘Gee-Ee-O-eR-Gee-Ee?’
‘Welnee, gewoon op zijn Hollands, Sjors!’
Een buurman fotografeerde de regenboog, die ergens op het Veluwemeer begon en exact leek te eindigen in het wiegje van onze kleine Sjors.


-Met dank aan de makers (moeders en buurman) van deze lichtgefotoshopte foto. Zo zien we een samenvoeging van de twee gelijkverlopende gebeurtenissen op die zondag de elfde september van 2011.-
Mooi hè?

MW
:)

Dare Devil


Het ging zo:
Ik reed door het buitengebied naar een boerderij voor een kraamvisite.
Voor me een volgeladen oplegger-Tractor combinatie. Hij vervoerde wortelen. Wortelen van boer Zomerdijk las ik op de zijkant van de kratten. Zomerdijk, van Alie, die zo snel kan bevallen, en gedachten dwaalden even af. Deze zomer werd daar de vierde geboren en deze keer waren we zelfs met twee verloskundigen. Bang om te laat te komen, waren we beiden zo snel mogelijk vertrokken van onze andere bezigheden. Gas op de plank, en wel direct nadat we het sein: 'HET is begonnen!' van Alie hadden doorgekregen. We kwamen ruim optijd, en maakten het ons gezellig in het zonnetje met thee en koekjes. Alie bleef haar kalme gastvrije zelf tot vlak voor volledige ontsluiting. De zonweringen omlaag en gordijnen gesloten, het was warm toen de kleinste Zomerdijktelg ter wereld kwam.

Deze ochtend was het mistig, ik dacht, wat een prachtig plaatje.
Ik dacht, ik maak er een foto van. Tractor in de mist, landerijen, wortelen, de bloglezers zullen het opprijs stellen dat ik dit prachtige plaatje met ze deel, en ik pakt mijn iPhone.
Zo richtte ik onder het rijden op de wortelen, lette nog op verhoudingen en vlakverdelingen, drukte af... en vergat even adem te halen.

Mijn tegenliggers keken net zo verbaasd als ik, met mijn mobieltje zwaaiend voor de voorruit zoefde ik voorbij, de mist sloot achter me en het erf van mijn kraamvisite was nabij.


:)

PINK


De oudste zoon liep met een kalfje aan de lijn op en neer over het erf. Zijn gezichtje stond uiterst serieus, hij aaide en paaide echter tevergeefs, het bokkige kalf werkte nauwelijks mee. Het was vermakelijk, maar bovenal vertederend om te zien. Dat parmantige vijfjarige boertje in felblauwe overall met zijn onwillige zwart-wit gevlekte kleine koetje.
‘Ah, wil hij ermee naar het circus?’

Net verhuisd uit Rotterdam. Werken en wonen in de Flevopolder voelt als thuiskomen, de weidsheid, het groen, de rust en de ruimte. Thuisbevallingen en gezellige kraambedden in het dorp en op de boerderijen. Het leven met de jaargetijden, ik leer over zaaien, oogsten, regen en droogte, benamingen en uitdrukkingen, gebruiken en gewoontes.

‘Hij oefent voor Pinkendag,’ was het antwoord op mijn circus vraag. Ik wiebelde met mijn vingers in de lucht en vroeg: ‘Pinken?’
Lachend om zoveel onwetendheid werd mij uitleg gegeven over de verschillende benamingen van kalf tot koe. Bij de geboorte noemt men het een kalf. Als het één jaar oud is spreekt men van een pink. Op de traditionele Polderdorpse Pinkendag mogen kinderen de jaarlingen showen bij een heuse keuring, en daar is veel oefening voor nodig.
Met de boer lachte ik om het tegenstribbelende kalf. We vergeleken de omtrekkende bewegingen die het beestje maakte heimelijk met onze avonturen van enkele dagen ervoor. Oneerbiedig trokken we de vergelijking. Hoe zijn vrouw ongedurige kringetjes rond het bed was blijven stieren, terwijl de baby bijna werd geboren. Ze geloofde ons niet, of durfde het niet te geloven en weigerde te gaan liggen. Wij probeerden haar te ‘vangen’ omdat de persweeën meer en meer de overhand kregen en renden om beurten achter haar aan.
‘Toe nou…’
Tenslotte gaf ze zich over, plofte neer en baarde haar dochter.
Buiten nam de pink de leiding, boertje volgde in draf.
Binnen kreeg ik koffie en beschuit met roze muisjes.
‘Pink,’ zei ik, ‘dat is Engels voor Roze.’


:)

En de boer, hij ploegde voort


Vandaag, een prachtige zondag in de laatste week van september, was het weer een feest om de kraamvisites te rijden.
Voor de akkerbouwers betekenen deze paar mooie dagen: Uren maken, doorwerken, oogsten, het binnenhalen van suikerbieten en aardappelen, en vaak tot diep in de nacht. Appels en peren plukken, rij voor rij, topdrukte. De kraamvrouw zag haar man dan ook nauwelijks. Ze verzuchtte dat ze een volgende zwangerschap buiten het hoogseizoen zou proberen te timen en we lachten ook direct om de onmogelijkheid van die wens. De natuur laat zich niet in planning en tijdschema's vangen. Niet op de akkers, niet aan de fruitbomen, niet in de eierstokken.
De flinke baby (4700 gram!) lag heerlijk buiten in de kinderwagen te slapen. Buiten!
Ongekend voor de tijd van het jaar. Dus bovenal waren we blij met deze herfst met mooie zomerse dagen, zeker na onze herfstige natte zomer.


:)

Kraamverzorgsters


Begin van de zomer liep Vanessa een paar dagen met me mee. Vanessa komt uit South-Hampton, Engeland. Zij is derdejaars midwiferystudent en was nieuwsgierig naar het Nederlandse systeem van thuisbevallen.
Daarvoor ben je in de Flevopolder aan het juiste adres.
Na een korte introductie mocht ze meteen mee op kraambezoek. We werden hartelijk ontvangen bij de verschillende pasbevallen dames. Vanessa maakte foto’s van slingers, ballonnen en ooievaars in de tuinen, bewonderde de baby’s, wiegjes en babykamertjes. Ze sprak met jonge moeders en luisterde naar de bevallingsverhalen. Maar het meest onder de indruk was ze toch wel van de Kraamverzorgster.
Ieder gezin had er eentje. Een stralende, in smettelooswit uniform gestoken, frisse verschijning, die het huishouden op de rails hield, moeder en kind verzorgde, bezoek van koffie en beschuit voorzag en ons lijsten met controles presenteerde. Het lukte me niet om een dekkende vertaling te vinden voor het fenomeen Kraamverzorgende.
Het is absoluut geen veredelde huishoudster, geen verpleegkundige, maar ze heeft van heel veel zaken verstand. Babyverzorging, borstvoeding, gastvrouw, regelaar, controleur van de kraamdame, luisterend oor in geval van kraamtranen of doorwaakte nachten. Vanessa oefende om het Nederlandse woord zo goed mogelijk uit te spreken. Het klonk het schattig uit haar mond, maar ze struikelde telkens over de harde G.
‘Kroemvarsorchchch.’

Meteen de eerste nacht kon ik haar om vijf uur wakker bellen.
‘We have to go to a farm. And quickly.’
De boerin baarde haar kind nog voor de oudere zusjes wakker waren. Zo doen we dat in de polder.
Er werd een zoon geboren, en dat na drie dochters, wat een feest. De kraamverzorgster schonk koffie en serveerde ons beschuit met muisjes en Vanessa probeerde het nog één keer.
‘Kroemvarsorchchcsteueuerrrr.’

Very Good!


TRANSLATED BY GOOGLE specialy for Vanessa:)

This summer Vanessa stayed a few days with me. Vanessa, born and raised in South-Hampton, England, is a third year midwiferystudent and she was curious about the Dutch system of homebirth.
And therefore, in our Flevopolder, she was in the right place.
After a brief introduction it was straight away on to the maternity visits. We were warmly received at the various Young mothers with their baby’s. Vanessa took pictures of streamers, balloons and storks in the gardens, admired the baby, cribs and babyrooms. She spoke with and listened to young mothers giving birth stories.
But, nevertheless, the most impressed she was by the special babynurse in the house.
The KRAAMVERZORGSTER.
Each family had one. A radiant in impecable white uniforme, fresh appearanced person, which kept track of the household, maternal- and childcare, coffee and biscuits -the real Dutch treat called: BESCHUIT MET MUISJES-, visit and provided us with lists of checks presented.
I failed to find a covering translation of the phenomenon of this Dutch type of women in Maternity Care. It is absolutely not a glorified housekeeper, not a hospitalnurse, but she has a lot of business sense. Baby care, breastfeeding, host, controller, controller of the stall lady, listening in case of maternity tears or sleepless nights.
Vanessa applied to the Dutch word as well as possible to pronounce it the right (Dutch)way. It sounded sweet from her mouth, but she stumbled again and again on the hard G.
"Kroemvarsorchchch.

The very first night I called her, it was five o'clock in the early morning.
"We have to go to a farm. And quickly. "
The farmer's wife gave birth to her child before the older sisters were awake.
-And just after the cow's where milked-
That’s how we do that in the polder.
A son was born, it completed the family whom already counted three daughters, what a party. The nurse gave us coffee and 'Beschuit met Muisjes' (Wich Vanessa didn't liked al all:) You realy should have seen her face at that moment...)
But the coffee went down well.
And Vanessa tried again.
"Kroemvarsorchchcsteueuerrrr.

Very Good!

:)

Zusje


Het was een lange nacht van weeën wegzuchten en volhouden. Tegen het ochtendgloren werd oma opgetrommeld voor Elvira, de aankomend grote zus. We hoorden hoe de gezellig kletsende Elvira werd geholpen met aankleden en tandenpoetsen. Ondertussen legde oma uit dat de baby die ochtend vast en zeker geboren zou worden en waarom de slaapkamerdeur van pappa en mamma dicht bleef. Wij puften door in de warme kraamkamer. Met het enorme bed hoog op klossen onder een schuinaflopende wand en een strijkplank als bijzettafel, hadden we verder niet veel ruimte over. Het was nauwelijks afgekoeld die nacht en we besloten het kiepraam stukje te openen.
‘Laten we opletten, het te sluiten als de baby er is, om tocht te voorkomen,’ zeiden de kraamverzorgster en ik tegen elkaar. ‘Maar voor nu is het wel even lekker.’ We snoven de frisse lucht in en een perswee kwam opzetten.
De hond blafte in de tuin, nu duidelijk te horen. Via een kier langs het rolgordijn zag ik hoe hij achter een bal aanrende. In een hoekje van de tuin stond Elvira, ze deed net of ze druk was met het gooi-en-breng-spel. Ik zag wel hoe ze met een schuin oog naar boven keek en wij werkten ons zwijgend door de laatste perswee. Enkele ogenblikken later vulde de kamer zich met krachtig babygehuil.
‘Whèèèè-wheèèèè-whèèèèèèè.’
Een kippenvelmoment dat deze ochtend qua ontroering ogenblikkelijk werd overtroffen door de juichende kinderstem vanuit de achtertuin.
‘Ik hoor het. Joehoee! De baby is er! Horen jullie het? De baby is er! De baby is er. Joehoeee, de baby!’
Ze danste erbij en zong de woorden als een eindeloos refrein met schrille 'joehoee'-uithalen. Wat een ontlading, -joehoeee- de hele wijk mocht meegenieten. Het raam lieten we open en ik veegde stiekem een traan van mijn wang.

:)