Nu zit ik echt op de wip en gelukkig heeft meneer Wu nog altijd geen haast. Ik weeg een paar dingen tegen elkaar af, -dringend-drankje-dringend-drankje- met Sandra Stolberg’s vlotte bevallingen in mijn achterhoofd. Ik staar naar de stilliggende Ping, de zakdoek is nu volledig over de ogen gezakt, ze schuift hem in de weeënpauze niet eens meer omhoog -dringend-drankje-dringend-drankje- dan hak ik de dilemmaknoop resoluut door, -Ping ligt goed, oma komt zo, drankje moet koken, meneer moet werken, Sandra heeft me harder nodig- en vertrek naar Sandra en Leo Stolberg.
Leo heeft de voordeur al op een kiertje staan, ik kan direct twee trappen hoog rennen, aan de zucht en steun geluiden te horen zijn ze op zolder. In de kraam-zolder-kamer staat alles piekfijn klaar, het wordt hier de derde, dus ze weten hoe het hoort. Ook de kraamverzorgster is onderweg. Als de vliezen spontaan breken volgen er onmiddellijk onhoudbare persweeën en zie ik een rond bolletje met haartjes in de opening verschijnen. Het was drie uur toen ik de trap op stormde, het is tien over drie als Sandra begint te persen, het is tien voor half vier als Thomas geboren wordt, op een ons na acht pond schoon aan de haak, en we klokken half vier als de nageboorte in de po glijdt. Geen hechtingen, Thomas aan de borst, beschuit met muisjes in drie happen op, een paar slokken hete thee en een sterk verhaal over boomwortels koken en in de file terecht komen voor mijn blije publiek. We lachen en verbazen ons gezamenlijk over de grote mate van toeval die mij weer eens ten deel is gevallen. Exact één uurtje ‘post partum’ staat de kraamvrouw fluitend onder de douche en ga ik terug naar Ping Wu.
Oma Wu zit in mijn hoekje op de bank, ze zit kaarsrechtop met een zwarte handtas op schoot. Met één hand omklemt ze haar tasje en met de ander houdt ze een voet van Ping vast. Ze glimlacht minzaam naar me en gaat nog ietsje rechter op zitten. Ze krijgt een vriendelijk knikje van me terug. Ik schuif een eetkamerstoel bij het zitgedeelte en we bekijken in zwijgende verstandhouding de wiebelende voetjes van Ping.
Aan de houding van Ping is nagenoeg niets veranderd. Nagenoeg, de zakdoek om het hoofd lijkt iets gekreukeld, een voet wordt door grootmoeder in toom gehouden en verder is de arme Ping nu helemaal in zichzelf gekeerd.
Wu had de deur voor me geopend, was zichtbaar blij met te zien, maar was tegelijkertijd alweer met andere zaken bezig. Hij wees me in het voorbijgaan een grote beige Tupperware beker aan, pontificaal geparkeerd tussen verschillende sleutelbossen, ongeopende post en losse rommeltjes op het schoenenkastje in de gang en was gehaast naar zijn restaurant vertrokken
Het worteldrankje was klaar.
让去
- We trotseerden de file, installeerden ons op de verloskamers van het VeluweZiekenhuis en wachtten op de dingen die komen gingen. Stilletjes vroeg ik me af in welke volgorde de aankomende gebeurtenissen zich zouden presenteren. Persweeën voor de aankomst van meneer, of andersom, of wellicht beiden tegelijk?
Om iets voor tienen mocht Ping voorzichtigjes meepersen, maar niet eerder dan dat Oma de volledige inhoud van de Tupperware beker bij haar naar binnen had gegoten.
-het drankje zou kracht geven voor de laatste fase van de bevalling- Ik zag een dappere Ping kokken terwijl ze gehoorzaam trachtte alles zonder knoeien door te slikken. Ik zei: 'Nu persen Ping!' Ze vroeg een keer zachtjes: 'HOELANG?' , maar maakte pas vaart nadat meneer Wu op de laatste nipper binnengestormd was. Zijn energie, daar kon geen krachtdrankje tegenop. Onze Wu, die de overhemdsmouwen direct hoog opstroopte, zijn vrouw bij kop en kont pakte en mijn aanwijzingen via korte Chinese vertalingen in haar oor scandeerde.
'继续推进!'
Stamhouder Wu, voornaam zou later volgen, werd om 22.44 op de 22e maart in het jaar 2002, het jaar van het Paard, geboren en ook de zoon van het kleine Chineese moedertje Ping, was op een onsje na acht pond zwaar.
:)
