Hoe meer zielen, hoe meer vreugd


Afgelopen week een bijzonder gezellige bevalling meegemaakt.
‘Iedere centimeter ontsluiting, kwam er een toeschouwer bij,’ grapte ik tegen mijn collega. Het deed haar de ogen wijd opensperren. ‘Whow, waren jullie op het laatst met zijn tienen in dat slaapkamertje?’ Dat ik wel eens wat mag overdrijven is genoeglijk bekend, maar ik vond de uitspraak zo geestig voor de anekdote, dat ik het secuur op mijn vingers natelde.

123 Aan de start die ochtend bevonden zich, één: de aanstaande vader Ricardo, twee: de puffende moeder Angelina en drie: uw erudiete vroedvrouw, en er was inderdaad  een soepel verstreken drie centimeter ontsluiting.

456 Aanstaande oma werd opgetrommeld, want die zou erbij zijn, en zo ook schoonoma. Oma  arriveerde met verse broodjes en ging koffie zetten. Schoonoma kwam van buiten het dorp, schoonopa Henry was gecharterd als chauffeur. Het was een warme dag, voor koffie, broodjes en sigaretten moest je achter in de tuin zijn. Opa had een nachtdienst erop zitten en vond een plekje in de schaduw, de oma’s wisselden elkaar af als zaalwachters naast de deurpost van de kraamkamer en Angelina pufte de feller wordende weeën ritmisch weg. Bij zes centimeter werd het tijd voor de kraamverzorgster. De ventilator stond aan, de zaalwachters hielden gezamenlijk rookpauze en in de slaapkamer was het tot dan toe prima te doen.

7 De deurbel. Margriet, in haar stralend witte uniform, kwam de trap op en ik dacht, hè, gezellig, wij vormen het perfecte team voor deze expeditie. Onze dappere barende kotste een afwasteil vol, en zo schatte ik het rond de zeven centimeter.  Margriet leegde geruisloos ’t teiltje, vulde kruiken en regelde koele washandjes. De oma’s joelden om de beurt van: ‘Je doet het goed Ansj, hou vol Ansj,’  vergeleken luidkeels alle dochterlijkeactiviteiten met hun eigen bevallingen en het einde kwam in zicht.

89 Schoonoma moest haar nicotine nodig aanvullen, en Angelina greep naar de rug. Slechts twee centimeter te gaan en wie missen we nog? Stiekem dacht ik: als er nu een volgend persoon opduikt is het vast volledig ontsloten.  Ik wierp mij op om Ansjes pijnlijke rug te masseren en toen ze haar T-shirt omhoogschoof verscheen er een enorme tatoeage. Daar hadden we toeschouwer negen. ‘Da’s Desley, toenie nog een peuter was,’ zei oma. Tussen de tribals van heup tot heup staarde grote broer mij doordringend aan. Yess! Op naar de persweeën.

Opeens nam degene-waar-wij-allen-op-wachtten dan ook de binnenbocht, oma opende het raam om de buitenploeg te alarmeren. Margriet en ik keken elkaar aan, ‘Zo, nu weet de hele straat het,’ fluisterde ze droogjes. Schoonopa volgde in het spoor van schoonoma en zo was het gezelschap compleet om nummero tien te ontvangen.

10 ‘Sylvano,’ zei Ricardo terwijl hij de navelstreng doorknipte. Hij slikte wat weg en schraapte zijn keel: ‘Sylvano Henry, Pa.’
Waar ik bij de laatste perswee aan mijn eigen schoonvader moest denken, en mezelf afvroeg of ik hem bij mijn bevalling gedoogd zou hebben, was het zien van de ongeremde zielsgelukkige vader-zoon-kleinzoon omhelzing mijn cadeautje van de dag.

 

@poldervroedvrou